میاستنی گراویس چیست؟ (Myasthenia gravis) آیا تا کنون در مورد این بیماری شنیده اید؟ آیا روشی برای درمان قطعی میاستنی گراویس وجود دارد؟ میاستنی گراویس نوعی بیماری است که با ضعف و خستگی سریع هر یک از عضلات تحت کنترل داوطلبانه بدن همراه است. علت بیماری میاستنی گراویس ، اختلال در ارتباط طبیعی بین اعصاب و ماهیچه ها می باشد. حقیقت این است که هیچ روش درمانی قطعی برای میاستنی گراویس وجود ندارد؛ اما می توان با استفاده از لیزر تراپی علائم و نشانه‌ های آن که عبارتست از ضعف عضلات بازو یا پا، دوبینی، افتادگی پلک ‌ها، مشکل در گفتار، جویدن، بلع و تنفس را تسکین داد. اگرچه این بیماری می تواند افراد در هر سنی را مبتلا کند، اما در زنان کمتر از ۴۰ سال و در مردان بالای ۶۰ سال شایع تر است. با ما همراه شوید تا با مطالب بیشتری در مورد این بیماری، همچنین علائم میاستنی گراویس ، علت و چگونگی درمان آن آشنا شوید.

میاستنی گراویسچیست و کدام ماهیچه ها را بیشتر درگیر می کند؟

میاستنی به معنای عضله و گراویس به معنای سنگینی یا وخامت است. بیماری میاستنی گراویس نوعی بیماری خود ایمنی است که به بافت ها و عضلات بخش های مختلف بدن حمله می کند و اعصاب آن ناحیه را تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین می توان گفت میاستنی گراویس یک بیماری نورولوژیکی است.

به طور کلی میاستنی گراویس جز آن دسته بیماری هایی است که ممکن است علائم آن به مرور زمان پیشرفت کند و معمولاً طی چند سال پس از شروع بیماری می تواند به بدترین حالت خود برسد. میاستنی گراویس می تواند هر یک از ماهیچه ها را درگیر کند؛ اما گروه های عضلانی خاصی بیشتر از سایرین تحت تاثیر قرار می گیرند. عضلاتی که بیشتر تحت تاثیر بیماری میاستنی گراویس قرا می گیرند عبارتند از :

ماهیچه های چشم (میاستنی گراویس چشمی)

جالب است بدانید، در بیش از نیمی از افرادی که به میاستنی گراویس مبتلا می شوند، اولین علائم و نشانه های آن ها شامل مشکلات چشمی است، مانند:

  • افتادگی یک یا هر دو پلک (پتوز)
  • دوبینی (دوبینی) که ممکن است افقی یا عمودی باشد

میاستنی گراویس چشمی فقط بر ماهیچه هایی که چشم ها و پلک ها را حرکت می دهند تاثیر می گذارد. علائم میاستنی گراویس چشمی همانطور که اشار شد، شامل دوبینی (دیدن دو تصویر به جای یک تصویر)، مشکل در تمرکز و افتادگی پلک است. تفاوت آن با میاستنی گراویس عمومی این است که در میاستنی گراو عمومی، عضلات سرتاسر بدن تحت تأثیر قرار می گیرد. درمان میاستنی گراویس چشمی نیز به صورت قطعی امکان پذیر نیست.

عضلات صورت و گلو

در حدود ۱۵ درصد از افراد مبتلا به میاستنی گراویس ، اولین علائم مربوط به عضلات صورت و گلو می باشد که می تواند با این علائم همراه باشد :

  • اختلال در صحبت کردن؛ بسته به اینکه کدام ماهیچه تحت تأثیر قرار گرفته است.
  • مشکل در بلع و احساس خفگی. در این افراد خوردن، نوشیدن یا مصرف قرص دشوار می شود. در برخی موارد، هنگام نوشیدن، مایعات از بینی خارج می شود.
  • مشکل در جویدن. خسته شدن ماهیچه ها در خلال جویدن غذا، به خصوص هنگام جویدن مواد غذایی سفت.
  • تغییر حالات چهره.

عضلات گردن و اندام ها

میاستنی گراویس همچنین می تواند باعث احساس ضعف در عضلات گردن، بازوها و پاها شود. ضعف در پاهای می تواند بر نحوه راه رفتن تأثیر بگذارد. ضعف عضلات گردن باعث می شود که فرد، سر خود را به سختی نگه دارد.

برای درمان میاستنی گراویس ، چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟

بسیاری از افراد که علائمی نظیر علائم میاستنی گراویس را در خود مشاهده می کنند، سوال پرسیده اند که چه موقع لازم است به پزشک مراجعه کنیم؟ آیا به محض مشاهده ی چنین علائمی لازم است سریعا برای درمان میاستنی گراویس اقدام شود؟ در این بخش از مقاله به سوال این عزیزان پاسخ داده ایم. لطفا همچنان همراه ما باشید.

چنانچه فرد با مشکلاتی از قبیل مواردی که در ادامه ذکر کرده ایم مواجه شود، لازم است که با پزشک خود مشورت نماید تا پس از بررسی های لازم و تشخیص بیماری، اقدامات لازم صورت گیرد.

  • مشکل در نفس كشيدن
  • مشکل در دید
  • مشکل در بلع
  • مشکل حین جویدن
  • مشکل در پیاده روی
  • مشکل در استفاده از بازوها یا دستان خود
  • مشکل در بالا گرفتن سر

آشنایی با علائم میاستنی گراویس

معمولاً بیماری میاستنی گراویس با علائمی که در این بخش به آن ها اشاره کرده ایم، در فرد ظاهر می شود.

  • ضعف عضلات چشم (میاستنی چشمی)
  • افتادگی یک یا هر دو پلک (پتوز)
  • تاری یا دوبینی (دوبینی)
  • تغییرات در حالات چهره
  • مشکل در بلع
  • تنگی نفس
  • اختلال در گفتار (دیس آرتری)
  • ضعف در بازوها، دست ها، انگشتان، پاها و گردن
  • گاهی اوقات ضعف شدید میاستنی گراویس ممکن است باعث نارسایی تنفسی شود که نیاز به مراقبت فوری پزشکی فوری دارد.

علل ابتلا به میاستنی گراویس چیست ؟

در بدن انسان، اعصاب با آزاد کردن مواد شیمیایی (انتقال‌دهنده‌ های عصبی) که دقیقاً در مکان‌ های گیرنده روی سلول ‌های عضلانی در محل اتصال عصب-عضله قرار می‌گیرند، با ماهیچه ‌ها ارتباط برقرار می‌کنند.

در بیماری میاستنی گراویس، سیستم ایمنی بدن آنتی ‌بادی ‌هایی تولید می‌کند که بسیاری از مکان ‌های گیرنده ماهیچه‌ ها را برای انتقال ‌دهنده عصبی به نام استیل کولین (as-uh-teel-KOH-leen) مسدود کرده یا از بین می‌برد. بنابراین با وجود تعداد کمتری از مکان‌ های گیرنده موجود، ماهیچه ‌ها سیگنال ‌های عصبی کمتری دریافت می‌کنند و در نتیجه منجر به ضعف عضلات می‌شود.

آنتی‌بادی ‌ها همچنین می‌توانند عملکرد پروتئینی به نام تیروزین کیناز، گیرنده ویژه عضلانی را که گاهی به آن MuSK می‌گویند، مسدود کنند. این پروتئین در تشکیل اتصال عصب به ماهیچه نقش دارد. بنابراین آنتی بادی علیه این پروتئین می تواند منجر به میاستنی گراویس شود.

غده تیموس بخشی از سیستم ایمنی بدن است که در قسمت بالایی قفسه سینه زیر استخوان قفسه ی سینه قرار دارد. محققان بر این باورند که غده تیموس باعث تحریک یا حفظ تولید آنتی بادی هایی می شود که استیل کولین را مسدود می کنند. غده تیموس در دوران نوزادی بزرگ است، و در بزرگسالان سالم کوچک است. با این حال، در برخی از بزرگسالان مبتلا به میاستنی گراویس، غده تیموس به طور غیر طبیعی بزرگ است.

برخی از کودکان با یک نوع نادر ژنتیکی میاستنی گراویس به دنیا می آیند که به آن سندرم میاستنی مادر زادی می گویند.

آشنایی با فاکتورهایی که باعث تشدید علائم میاستنی گراویس می شود

چنانچه فرد به میاستنی گراویس مبتلا باشد، فاکتورهای زیر می تواند باعث شدت بیماری شود.

  • خستگی
  • بیماری های عفونی
  • عمل جراحی
  • استرس
  • عوارض جانبی ناشی از برخی داروها
  • بارداری
  • دوران قاعدگی

عوارض ناشی از بیماری میاستنی گراویس چیست ؟

افراد مبتلا به میاستنی گراویس بیشتر از سایر افراد، در معرض عوارض زیر قرار می گیرند.

  • تیروئید کم کار یا پرکار : غده تیروئید که در گردن قرار دارد، هورمون هایی ترشح می کند که متابولیسم بدن را تنظیم می کند. اگر فرد به تیروئید کم کار مبتلا باشد، ممکن است در مقابله با سرماخوردگی، افزایش وزن و ... دچار مشکل بشود. همچنین افرادی که به تیروئید پرکار مبتلا هستند، در مواجهه با گرما، کاهش وزن و ... دچار مشکل می شوند.
  • شرایط خود ایمنی : افراد مبتلا به میاستنی گراویس ممکن است بیشتر از سایر افراد در معرض خطر ابتلا به به بیماری های خود ایمنی مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس قرار گیرند.