فوریت های پزشکی در خفگی

اقدامات اولیه و فوریت های پزشکی در هنگام خفگی

خفگی هنگاهی اتفاق می‌افتد که یک جسم خارجی در گلو یا مجاری تنفسی گیر ‌کند و جریان هوا مسدود و یا دشوار شود. در بزرگسالان عموماً یک تکه غذا عامل خفگی است. کودکان اما اجسام کوچک را نیز ممکن است ببلعند. از آنجایی که خفگی موجب کاهش اکسیژن رسانی به مغز می‌شود، نیاز به اجرای کمک های اولیه در اسرع وقت است.

نشانه های خفگی

هرجای دنیا که باشید نشانه اصلی تشخیص خفگی، دستانی هستند که به دور گلو حلقه شده‌اند. پس اگر فردی را مشابه تصویر زیر می‌بینید احتمال دارد چیزی در گلویش گیر کرده باشد. اگر شک به خفگی دارید و فرد به شما جواب نمی‌دهد به دنبال نشانه های زیر باشید:

• ناتوانی در تکلم و صحبت
• سختی در تنفس
• تنفس با صدای بلند
• سرفه (که می‌تواند آرام یا پرقدرت باشد)
• تغییر رنگ پوست، لب و ناخن ها به سمت آبی
• پوستی که ابتدا سرخ و سپس به سمت رنگ پریدگی و آبی شدن پیش میرود
• عدم هوشیاری

اگر فرد می‌تواند با قدرت سرفه کند باید به اینکار ادامه دهد. اگر فرد در حال خفگی است و نمی‌تواند صحبت و گریه کند یا بخندد، برای کمک های اولیه هنگام خفگی رویکرد «5 ضربه به پشت – 5 فشار شکمی» پیشنهاد می‌شود.

نحوه انجام کمک های اولیه « ۵ ضربه به پشت – ۵ فشار شکمی » به هنگام خفگی

1. ۵ ضربه به پشت: در کنار و پشت فردی که در حال خفگی است بایستید. برای کودکان می‌توانید روی زانوهایتان و پشت کودک قرار بگیرید. یک دستتان را برای حمایت جلو و روی قفسه سینه فرد قرار دهید. فرد در حال خفگی را از کمر خم کنید تا تا تنه فرد تقریباً موازی با زمین شود. با پاشنه دست (کف دست در مجاورت شست که در شکل نشان داده شده است) ۵ بار بین دو شانه ی فرد در حال خفگی، ضربه بزنید.
2. ۵ فشار شکمی بدهید (مانور هایملیخ): نحوه اجرای این مانور را کمی جلوتر توضیح می‌دهیم.
3. تکرار کنید: تا زمانی که انسداد مجاری تنفسی و خفگی برطرف شود متناوباً ضربه به پشت و فشار شکمی را انجام داده و تکرار کنید.

نکته: به فردی که صاف ایستاده ضربه به پشت نزنید چراکه جاذبه ممکن است باعث پایین‌تر رفتن جسم داخل مجاری تنفسی شود. در هنگام کمک های اولیه فرد باید رو به جلو خم شده باشد.

نکته: اگر از نحوه انجام ضربه به پشت آگاه نیستید می‌توانید فقط مانور هایملیخ(فشار شکمی) را اجرا کنید.

انجام فشار شکمی (مانور هایملیخ) بر روی فرد دیگر

مطابق دستورات زیر عمل نمایید:

1. پشت فرد بایستید. برای تعادل یکی از پاهایتان را کمی جلوتر قرار دهید. دستانتان را به دور کمر فرد حلقه کنید.
2. یک دست خود را مشت کنید و آن را کمی بالاتر از محل ناف فرد قرار دهید.
3. با دست دیگر، مشت خود را بگیرید. محکم به داخل شکم و به سمت بالا فشار دهید (مانند اینکه می‌خواهید یک نفر را از پشت بلند کنید).
4. بین ۶ تا ۱۰ فشار شکمی دهید تا انسداد مجاری تنفسی برطرف شود.

نکته: اگر یک کودک یا بچه در حال خفگی است، پشت بچه روی زانوهایتان بنشینید.

اگر شما تنها نجات دهنده هستید، ضربه به پشت و فشار شکمی را قبل از تماس با اورژانس ۱۱۵ شروع کنید. اگر فرد دیگری در دسترس است، در هنگامی که شما در حال انجام کمک های اولیه هستید از آن بخواهید به دنبال کمک باشد و با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرد.

اگر فرد هوشیاری خود را از دست داد، احیای قلبی ریوی استاندارد (CPR) یعنی ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی را اجرا کنید.

انجام فشار شکمی (مانور هایملیخ) بر روی خودتان

مطابق دستورات زیر عمل نمایید:

ابتدا، اگر شما تنها و در حال خفگی هستید بلافاصله بااورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید.

سپس، اگرچه که شما نمی‌توانید به پشت خود ضربه بزنید اما می‌توانید فشار شکمی (مانور هایملیخ) را بر روی خودتان برای رفع انسداد مجاری تنفسی مطابق ذیل اجرا کنید.

1. یک مشتتان را کمی بالاتر از محل ناف خود قرار دهید.
2. با دست دیگر، مشت خود را بگیرید و بر روی یک سطح سفت مثل اپن آشپزخانه، میز یا صندلی تکیه دهید.
3. مشت خود را محکم به سمت داخل شکم و بالا فشار دهید.

باز کردن راه هوایی خانم حامله یا فرد چاق

مطابق دستورات زیر عمل کنید:

1. دستانتان را کمی بالاتر از حالت مانور نرمال و عادی قرار دهید. تقریباً در زیر استخوان جناغ سینه و بالای محل اتصال دنده های تحتانی مکان مناسبی است.
2. مانند مانور هایملیخ ادامه دهید، محکم به داخل سینه فشار دهید و سریع دستانتان را به سمت بالا بکشید.
3. تکرار کنید تا زمانیکه غذا یا جسمی که در مجاری تنفسی گیر کرده در بیاید.
4. اگر فرد هشیاری اش را از دست داد و بیهوش شد مطابق گام‌های بعد اقدام کنید.

باز کردن راه هوایی کسی که هشیاری اش را از دست داده (فرد بیهوش شده)

مطابق دستورات زیر عمل کنید:

1. شخص را در حالت خوابیده به پشت بر روی زمین و دست‌ها در کنار بدن قرار دهید.
2. راه تنفسی را باز کنید. اگر جسم را ته حلق یا بالای گلو می‌بینید، با انگشت خود سعی کنید عامل انسداد مجاری را در بیاورید.
3. احیای قلبی ریوی (CPR) را درصورتی آغاز کنید که جسم در راه تنفسی باقی مانده بود و فرد بعد از اقدامات فوق به شما پاسخی نمیداد. ماساژ قلبی که در احیای قلبی ریوی انجام می‌شود ممکن است به رفع انسداد مجاری کمک کند. حتماً در فواصل معین دهان فرد را چک کنید شاید جسم خارجی را ببینید.

نکته: اگر جسمی را نمی‌بینید سعی نکنید که با انگشت راه تنفسی را باز کنید!

نکته: حواستان باشد که جسم یا غذا را بیشتر به داخل فشار ندهید! به خصوص در کودکان که این اتفاق در آنها محتمل‌تر است!

باز کردن راه هوایی نوزاد کوچکتر از یک سال

مطابق دستورات زیر عمل کنید:

1. یک موقعیت نشسته را در نظر بگیرید و نوزاد در حالتی که صورتش رو به زمین است بر روی ساعدتان(که بر ران تکیه داده) نگه دارید. سر و گردن نوزاد را با دست خود به طوریکه سر نوزاد پایین‌تر از تنه‌اش است نگه دارید (مطابق شکل).
2. با پاشنه دستتان(کف دست در مجاورت انگشت شست) با ملایمت اما قوی، ۵ بار به وسط کمر نوزاد ضربه بزنید. جاذبه و ضربه به پشت باید جسم گیر کرده در مجاری هوایی را آزاد کند.
3. نوزاد را بر روی ساعد(که بر روی پایتان تکیه دارد) به صورت سر بالا بگیرید به طوری که سر او پایین‌تر از تنه‌اش باشد (شکل سمت راست). اگر نوزاد نفس نمی‌کشد با کمک دو انگشت که بر وسط استخوان جناغ سینه نوزاد قرار می‌گیرند، ۵ بار فشار دهید. با هر فشار، سینه باید حدود ۴ سانتی متر فرو رود و سپس به آن فرصت بازگشت داده شود و سپس تکرار شود.
4. اگر تنفس دوباره آغاز نشد ضربه به پشت و فشار قفسه سینه را متناوباً تکرار کنید و درخواست کمک اورژانسی کنید.
5. اگر راه هوایی نوزاد باز شد اما نوزاد باز نفس نمی‌کشید. احیای قلبی ریوی (CPR) را آغاز کنید.

نکته: حواستان باشد که انگشتانتان را رو به عقب بگیرید تا به سر نوزاد ضربه نزنید.

نکته: اگر کودک بیش از یک سال سن دارد و هشیار است، فقط فشار شکمی دهید. مواظب باشید با فشار بیش از حد، منجر به آسیب دنده ها و اندام های داخلی بدن نشوید.

نکته: برای آمادگی کامل در این گونه شرایط، مانور هایملیخ (فشار شکمی) و احیای قلبی ریوی (CPR) را در مراکز آموزشی معتبر مثل جمعیت هلال احمر بیاموزید.

نگارش وگردآورنده: رضا رحیمی

منبع: فوریت های پزشکی، تألیف رضا رحیمی، انتشارات سپهراندیشه

بیماری های زنان ولوودینیا و درمان آن

ولوودینیا چیست؟

ولوودینیا درد مداوم فرج و جز بیماری های شایع زنان است. فرج ناحیه اطراف دهانه واژن است. این شامل دهانه واژن، تپه شرمگاهی، لابیای داخلی و خارجی (لب های واژن) و کلیتوریس است. ولوودینیا معمولاً برای توصیف درد مزمن فرج استفاده می شود که حداقل سه ماه طول می کشد و هیچ علت قابل شناسایی (مانند بریدگی یا عفونت) ندارد. با ما تا انتهای مقاله همراه باشید تا بیشتر در مورد ولوودینیا یا درد مزمن فرج بدانید.

ولوودینیا چیست؟

طبق تعریف، ولوودینیا درد مزمن فرج است که سه ماه یا بیشتر طول می کشد. درد ممکن است برای برخی از زنان ثابت باشد. برای دیگران، ممکن است بیاید و برود.

علائم و نشانه های ولوودینیا

درد فرج در افراد مختلف ممکن است متفاوت باشد. علائم و نشانه های ولوودینیا ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درد یا سوزش
• درد کوبنده یا ضربان دار
• خارش واژن
• احساس مالیدن چیزی زبر روی ناحیه
• مقاربت دردناک
• قرار دادن تامپون دردناک

برخی از زنان در ناحیه خاصی از فرج مانند کلیتوریس یا دهانه واژن درد دارند. برخی دیگر درد را در سراسر فرج تجربه می کنند. علائم ممکن است ثابت باشند، یا ممکن است بیایند و بروند، مانند زمانی که ناحیه مورد نظر لمس می شود. این درد در حین ورزش یا پس از ادرار کردن و رابط جنسی افزایش می یابد.

علل و عوامل خطر ولوودینیا

مشخص نیست که چه چیزی باعث ولوودینیا می شود.

محققان فکر می کنند که یک یا چند مورد از موارد زیر ممکن است باعث ولوودینیا شوند یا در ایجاد آن نقش داشته باشند:

• آسیب یا تحریک اعصابی که سیگنال های درد را از فرج به مغز منتقل می کنند
• داشتن تعداد بیشتر از حد معمول فیبرهای عصبی حساس به درد در فرج
• التهاب مزمن فرج
• ژنتیک (برخی افراد ممکن است مستعد درد مزمن فرج باشند.)
• حساسیت به مخمر یا سایر ارگانیسم های عامل عفونت در واژن
• اسپاسم یا ضعف کف لگن
• شرایط محیطی که می تواند بر عضلات و استخوان های لگن تأثیر بگذارد.
• خشکی واژن زمانی اتفاق می افتد که بافت های واژن به خوبی روغن کاری نشده باشند.
• استروژن پایین (ناشی از یائسگی، پیش از یائسگی و عوامل دیگر)
• دوش گرفتن بیش از حد و استفاده از محصولات معطر و سایر محرک ها
• برخی داروها، از جمله آنتی هیستامین ها و داروهای ضد افسردگی
• درد واژن در دوران بارداری (۱۰) بسیاری از زنان از درد واژن یا فرج در دوران بارداری شکایت دارند. علل درد واژن یا فرج در دوران بارداری عبارتند از:
• عفونت های قارچی واژن
• وریدهای واریسی (بزرگ شده) در فرج
• افزایش فشار روی عصب پودندال (عصب اصلی که بین اندام تناسلی و مقعد قرار دارد)

چگونه ولوودینیا تشخیص داده می شود؟

• متخصص زنان از شما سؤالاتی در مورد علائم شما می پرسند و فرج و واژن را به دقت بررسی می کنند.
• پزشک ممکن است سعی کند با بررسی نمونه‌ای از مایع یا ترشحات واژن، علل شایع درد فرج، مانند عفونت را رد کند.
• متخصص زنان ممکن است با یک سواب پنبه ای به قسمت های مختلف فرج فشار ملایمی وارد کند و از شما بخواهد که شدت درد خود را ارزیابی کنید.
• او همچنین ممکن است نمونه کوچکی از بافت پوست فرج بگیرد تا زیر میکروسکوپ ببیند.این بیوپسی نامیده می شود.

درمان ولوودینیا

ولوودینیا یک بیماری پیچیده است. هیچ درمان واحدی برای همه کار نمی کند. ممکن است لازم باشد چندین روش درمانی را قبل از یافتن یک یا ترکیبی که به کاهش درد کمک می کند، امتحان کنید. همچین درد فرج ممکن است چند ماه طول بکشد تا شروع به تسکین کنید.

درمان و گزینه های دارویی برای ولوودینیا

هیچ درمانی برای همه جواب نمی دهد. اگر درد فرج را تجربه می کنید، با پزشک خود در مورد درمان هایی که ممکن است برای شما بهترین باشد صحبت کنید.

گزینه های دارویی برای ولوودینیا

• پمادهای بی حس کننده موضعی، مانند لیدوکائین
• کرم های هورمونی، مانند استروژن یا تستوسترون
• داروهای خوراکی برای کمک به مسدود کردن سیگنال‌های درد به مغز، از جمله: داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین- نوراپی نفرین، داروهای ضد تشنج خاص، مسکن‌های اپیوئیدی
• بلوک های عصبی قابل تزریق با استروئیدها یا داروهای بیهوشی

سایر گزینه های درمانی

ممکن است دکتر زنان برای عفونت شما را به یک متخصص درد ارجاع دهد. متخصص درد ممکن است از تکنیکی به نام بیوفیدبک استفاده کند که با تحریک الکتریکی درد را تسکین می دهد.

فیزیوتراپی یا درمان کف لگن برای کمک به رفع اختلال عملکرد کف لگن ممکن است به تسکین ولوودینیا در برخی از زنان کمک کند.

جراحی ممکن است یک گزینه برای افرادی باشد که برخی از انواع درد فرج دارند. در طول جراحی، پزشک بافت ناحیه دردناک فرج را برمی دارد. جراحی برای اکثر افراد مبتلا به ولوودینیا توصیه نمی شود.

درمان های جایگزین و مکمل

• تعدادی گام وجود دارد که می‌توانید در خانه برای کمک به کاهش درد واژن یا فرج انجام دهید. اگر مبتلا به ولوودینیا هستید، اجتناب از محصولاتی که ممکن است برای ناحیه مورد نظر تحریک‌کننده باشند ممکن است به کاهش یا تسکین علائم کمک کند.
• از لباس زیر تنگ، جوراب شلواری و شلوار خودداری کنید.
• لباس زیر ۱۰۰ درصد نخی بپوشید .
• هنگام خواب لباس زیر نپوشید.
• فرج را فقط با آب تمیز کنید (از دستمال مرطوب واژن، دئودورانت ها، حمام حباب و صابون های معطر خودداری کنید)
• در حین رابطه جنسی از روان کننده استفاده کنید (اما از روان کننده های معطر یا آنهایی که احساس گرما/سرد شدن ایجاد می کنند خودداری کنید)
• برای کاهش درد و خارش، کمپرس خنک را روی ناحیه فرج قرار دهید.
• از پدها یا تامپون های معطر خودداری کنید.
• از ورزش‌ها یا فعالیت‌هایی که مستقیماً به فرج فشار وارد می‌کنند، مانند دوچرخه‌سواری و اسب‌سواری اجتناب کنید .
• ۵ تا ۱۰ دقیقه حمام نشسته در آب گرم بگیرید، سپس ناحیه را با یک لایه نازک مرطوب کنید
• علاوه بر درمان های خانگی، برخی مطالعات نشان می دهد که روش های کم خطر مانند یوگا و طب سوزنی ممکن است در کاهش درد ناشی از ولوودینیا مفید باشند. در حالی که ممکن است شواهد زیادی برای نشان دادن اثربخشی وجود نداشته باشد، ممکن است ارزش آن را داشته باشد که با پزشک خود صحبت کنید که آیا این تکنیک ها برای شما منطقی هستند یا خیر.

عوارض ولوودینیا

عوارض پزشکی کمی در ارتباط با ولوودینیا وجود دارد. اما درد فرج یا واژن می تواند عوارض خاصی را از نظر احساسی یا روانی به همراه داشته باشد.

برخی از زنان مبتلا به ولوودینیا ممکن است از درمان‌های روان‌شناختی که آرام‌سازی یا تکنیک‌های مقابله با درد را آموزش می‌دهند، بهره ببرند.

سکس درمانی ممکن است به افراد یا زوج هایی که به دلیل ولوودینیا مقاربت دردناکی دارند نیز کمک کند.

چه کسانی مبتلا به ولوودینیا هستند؟

طبق گفته انجمن ملی ولوودینیا، ۱۶ درصد از زنان ممکن است در طول زندگی خود ولوودینیا را تجربه کنند. این عارضه می تواند در زنان در هر سنی رخ دهد، اما بیشتر در زنان بین سنین ۱۸ تا ۲۵ سال گزارش می شود.

کلام آخر

ولوودینیا یا درد مزمن فرج عارضه شایعی است که ممکن است در هر سنی در زنان ایجاد شود. درد و ناراحتی این عارضه امروزه به خوبی با روش هایی قابل مدیریت می باشد

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

منبع: شبنم سالمی متخصص زنان و زایمان

عفونت گلو و راه های پیشگیری و درمان

در این بخش به علل عفونت گلو و راه های درمان آن خواهیم پرداخت.

عفونت گلو

عفونت گلو یا التهاب گلو ، هم می تواند باکتریایی باشد و هم ویروسی که باعث التهاب بافت های گلو شده و آن نواحی را قرمز، دردناک و ملتهب می کند.

گلو یا حلق، ساختاری لوله مانند است که هم غذا را به مری و هم هوا را به نای می رساند. عوامل عفونت زا موجود در گلو اغلب از راه دهان یا بینی وارد بدن می شوند.

بسیاری از این عفونت ها ویروسی هستند در حالی که ممکن است باکتری هم عامل بروز بیماری باشد (مثل استرپتوکوک پیوژن یا استرپتوکوک های گروهی).

باکتری های استرپتوکوکی عواملی هستند که باعث ایجاد گلوی دردناک یا همان گلو درد استرپتوکوکی می شود.

نشانه های عفونت گلو

اغلب شامل درد و احساس گرما در حلق می شود. عفونت روی سایر قسمت های گلو مثل لوزه ها هم تاثیر می گذارد.

علائم از خفیف تا شدید متفاوت است و ممکن است با تب، سرفه، احتقان و بدن درد همراه باشد و یا نباشد.

همچنین احتمال دارد غدد لنفاوی کنار گردن باد کنند. اغلب عفونت های گلو علی الخصوص آن هایی که به دلیل ویروس ایجاد می شوند خود به خود خوب می شوند ولی عفونت های باکتریایی نیازمند آنتی بیوتیک هستند.

اگر نشانه هایی جدی تر و شدید تر مثل تنگی نفس شدید همراه با لب های رنگ پریده یا کبود، تپش قلب، اضطراب، تب بالا ( بیش از ۳/۳۸ )، داشتید حتما با اورژانس تماس بگیرید.

ورم ناگهانی زبان یا گلو، تغییر سطح هوشیاری مثل غش کردن یا عدم پاسخ به محرک ها یا تغییر در وضعیت روانی و رفتاری مثل گیجی، هذیان، فراموشی و توهم همگی علائمی خطرناک هستند که باید سریعا به آن ها رسیدگی شود.

شاید علائمی کم خطر تر داشته باشید که آن ها هم باید مورد ارزیابی قرار بگیرند. اگر در انتهای گلوی خود یا روی لوزه ها تکه های سفید رنگ دیدید حتما به پزشک مراجعه کنید.

علائم شایع عفونت گلو

بسته به شدت و علت بروز عفونت گلو، این علائم را شاهد خواهید بود. گاهی اوقات برخی از این نشانه ها شدیدتر هم می شوند:

• بدن درد
• سرفه و احتمالا بالا آوردن خلط شفاف زرد، قهوه ای روشن یا سبز
• تنگی نفس (خفیف تا شدید)
• مشکل در بلع
• گلوی خشک و احتناق
• لوزه ها و غدد لنفاوی بزرگ شده
• تب و لرز
• گرفتگی صدا
• تکه های سفید روی لوزه ها یا دیواره گلو
• گلو درد

علائم جدی تر که خطر مرگ دارند

اگر عفونت گلو درمان نشود، در بسیاری از موارد خطر مرگ در پی دارد مخصوصا اگر مسیر های تنفسی مسدود شوند و عفونت وارد خون شده و به تب روماتیسمی یا عفونت خون منجر شود.

اگر چرک و تکه های سفید رنگ ته حلق یا روی لوزه های خود را دارید حتما با اورژانس تماس بگیرید.

اگر هر یک از علائم خطرناک زیر را مشاهده کردید سریعا به مراکز پزشکی مراجعه کنید:

• تغییر سطح هوشیاری
• انسداد مسیر های تنفسی
• از دست دادن هوشیاری حتی برای لحظه ای کوتاه
• غش یا تغییر سطح هوشیاری
• تب بالای ۳/۳۸ سانتی گراد
• درد مفاصل یا لقوه
• تنگی نفس شدید همراه با لب های رنگ پریده یا کبود و ضربان قلب بالا
• درد شدید
• ورم ناگهانی زبان یا بخش هایی از گلو

علل بروز

عفونت گلو عموما به علت ویروس یا عفونت باکتریایی ( گلو درد استرپتوکوکی ) ایجاد می شود. مثال هایی از گلو درد ویروسی شامل آنفلوامزا و مونونوکلئوز عفونی می باشد.

عفونت های گلو چه باکتریایی چه ویروسی، مسری هستند.

عوامل پر خطر

یک سری عوامل هستند که خطر بروز عفونت گلو را تشدید می کنند مثل:

• کار در محیط های بسته یا زندگی در محیط های پر جمعیت
• ایمنی پایین بدن
• سن بسیار بالا یا پایین
• کاهش ریسک ابتلا

با اتخاذ راه هایی ساده، ریسک ایجاد عفونت های گلو کاهش می یابد. کار هایی مثل:

• اجتناب از خوردن و آشامیدن با ظروف مشترک
• ضد عفونی تلفن همراه، کیبورد، کنترل تلویزیون و سایر سطوح مشترک
• کار و زندگی در محیط هایی که هوا جریان دارد
• شستن مداوم دست ها

درمان عفونت گلو

مهم ترین قدم در درمان عفونت گلو، پیشگیری است. حتی با هوشیارانه ترین تلاش ها هم ممکن است این بیماری اتفاق بیفتد.

خوشبختانه، بسیاری از عفونت های گلو خود به خود بهبود می یابند و گاها با آنتی بیوتیک های دوره ای مثل آموکسی سلین یا پنی سلین و تب بر ها حل خواهند شد.

اگر پزشک به عفونت مشکوک است، به احتمال زیاد کشت گلو تجویز خواهد کرد ( برداشتن نمونه خلط برای تحلیل آزمایشگاهی ) تا مشخص شود دلیل عفونت چیست.

درمان با کمک آنتی بیوتیک اصلی ترین قسمت درمان عفونت باکتریایی بوده و بسیار موثر است.

دنبال کردن برنامه درمانی و استفاده به موقع از دارو ها برای جلوگیری از بازگشت دوباره عفونت بسیار مهم است.

استفاده از آنتی بیوتیک ها

درمان با آنتی بیوتیک از اصلی ترین روند های درمانی در عفونت های باکتریایی مثل گلو درد استرپتوکوکی است و برای درمان بیماری هایی مثل تب روماتیسمی هم استفاده می شود.

آنتی بیوتیک هایی مثل:

• پنی سلین وی ( وتیپد ها )
• آموکسی سلین ( آموکسیل )

مسکّن ها هم برای درمان عفونت گلو، کاهش درد و تب و التهاب گلو تجویز می شوند. مثل:

• استامینوفن (تایلنول )
• ایبوپروفن ( ادویل ، موترین )
• دارو های بی حس کننده موضعی
• قرص های مکیدنی و مایعات غرغره مثل بنزوکائین ( سپاکول، تروکائین، ساپلکس) به کاهش درد گلو کمک می کنند.

برای بهتر شدن چه کارهایی می شود انجام داد؟

به غیر از استفاده به موقع از دارو ها، برخی علائم گلو درد را با انجام موارد زیر بهتر کنید:

• اجتناب از دود سیگار یا مواد شیمیایی تحریک کننده گلو در طول درمان
• نوشیدن آب گرم و نوشیدنی های بدون کافئین ولرم
• مکیدن آب نبات های خنک کننده که درد و سوزش گلو را از بین می برند
• غرغره با آب نمک
• استراحت کافی
• بخور دادن
• صحبت نکردن و استراحت دادن به تار های صوتی
• درمان تب و درد

عوارض عفونت گلو

شایع ترین عارضه آبسه اطراف لوزه ها یا ته حلق است.

عوارضی که گلو درد عفونی درمان نشده ایجاد می کند بسیار جدی بوده و بیشتر در نوزادان، کهنسالان و آن هایی رخ می دهد که سیستم ایمنی بدنشان ضعیف است.

در موارد نادر، اگر درمان طی طولانی مدت نادیده گرفته شود، ریسک ایجاد عفونت خون بالا می رود. می توانید ریسک این عوارض را با دنبال کردن برنامه درمانی به حداقل برسانید.

عوارض این عفونت ها عبارتند از:

• آبسه اطراف لوزه ها یا ته حلق
• مسدود شدن مسیر های تنفسی
• تب روماتیسمی
• عفونت خون
• نگارش و گردآورنده:👈 رضا رحیمی

قرنیه چشم، آسیب ها و راه های درمان

آسیب های قرنیه

قرنیه بافتی شفاف است که در جلوی چشم روی قسمت رنگی(عنبیه) ومردمک چشم قرار دارد و مانند پنجره ای است که می توان از آن به بیرون نگاه کرد. اشک و پلک زدنهای سریع در هنگام نزدیک شدن هر چیزی به چشم از آن در برابر مخاطرات محافظت می کند.

به طور معمول رفلکس پلک زدن از قرنیه در برابر اکثر آسیبها محافظت می کند. با این حال خراشیدگی و آسیب های جزیی قرنیه بسیار معمول است : مـثل خراشیدگی ناشی از برخورد برس مو یا خراشیدگی با ناخن هنگام پوشیدن لنز تماسی یا برخورد شاخه درخت به چشم در هنگام پیاده روی.

درد ناشی از خراش قرنیه حتی یک خراش بسیار جزیی هم بسیار زیاد است زیرا قرنیه بسیار حساس است. در این مواقع چشمها پر از اشک می شوند و فرد قادر به باز کردن چشمانش هم نمی باشد.

ذرات معلق در هوا

اگر در هنگام کار با مته یا دیگر ابزار برقی مثل خرد کننده ها از لوازم حفاظتی چشم استفاده نکنید ممکن است به قرنیه خود آسیب بزنید. این اتفاق وقتی می افتد که ذرات کوچک معلق در هوا وارد چشم شوند. این ذرات آنقدر ریز هستند که چشم آنها را نمی بیند که در زمان نزدیک شدن آنها پلک بزند در نتیجه این ذرات به سرعت وارد چشم می شوند. این ذرات ممکن است سخت یا تیز باشند. پس از ورود این ذرات به چشم چند اتفاق محتمل است:

گاهی اوقات این ذرات در قرنیه گیر می کند و باعث دردی مشابه با خراش قرنیه می شوند. اگر ذره کوچک، فلزی باشد به سرعت شروع به زنگ زدن می کند و که باعث آسیب گسترده به قرنیه می شود.

گاهی ذرات مستقیما از از طریق قرنیه وارد قسمت عمیق تر چشم می شوند. اگر ذره کوچک باشد ممکن است دردی نداشته یا درد بسیار کمی داشته باشد. همچنین ممکن است از قسمت سفید چشم (اسکلرا) به قسمت های زیرین منتقل شود. اگر این اتفاق بیفتد ممکن است درد قابل توجهی نداشته باشد.

نفوذ ذرات در چشم خطرناک است و ممکن است منجر به عفونت داخل چشم گردد. این اتفاق باعث می شود مایع داخل چشم به بیرون نشت کند و بر بینایی شما بصورت دائمی تاثیر بگذارد. اگر در زمان کار با مته، اره، سمباده، دستگاه تراشکاری، ماشین چمن زنی و ... چیزی داخل چشم شما پرید باید به سرعت به یک چشم پزشک مراجعه کنید.

آسیبهای شیمیایی

گاهی اوقات ممکن است یک ماده شیمیایی به سطح جلوی چشم برسد و موجب سوزش قرنیه شود مواد پاک کننده خانگی مانند تمیز کننده اجاق و سفید کننده ها می توانند باعث این اتفاق شوند. مواد قلیایی مانند غبار گچ نیز تحریک کننده چشم هستند. مواد شیمیایی که اغلب باعث آسیب به چشم می شوند اسیدهایی مانند اسید باتری، سرکه و مایع سفید کننده و مواد قلیایی از قبیل گچ، سود سوز آور و کودها می باشند.

در صورتی که چشم را بلافاصله پس از ورود مواد شیمیایی، نشوییم باعث آسیب جدی به قرنیه چشم می شود. بعضی از مواد شیمیایی مانند اسید هیدروفلوئوریک (که در پولیشرهای شیشه بکار می روند) و قلیایی می توانند حتی پس از خارج شدن از چشم، آسیب برسانند. اخیرا گاز کلر به عنون یک سلاح جنگی مورد استفاده قرار گرفته است. گاز کلر دارای اثرات سمی زیادی بر بدن انسان است که یکی از آنها تحریک شدید چشم همانند سوختگی شیمیایی می باشد و درمان آن هم مانند روش درمانی در سوختگی های شیمیایی است.

اسپری فلفل و گاز CS (گاز اشک آور)

اسپری های بازدارنده مثل اسپری فلفل و گاز CS (اشک آور)تحریک کننده شدید چشم هستند. گاز CS اغلب باعث آسیب جد نمی شود با این حال تحریک چشم تا چند روز طول می کشد. اگر ذرات اسپری فلفل داخل چشم بروند باعث خراش شدید قرنیه می شوند.

آسیب تابشی

شایعترین آسیب تابشی ((التهاب بر اثر اشعه ماوراءبنفش)) است . این اتفاق زمانی می افتد که چشم بدون محافظ در معرض نور شدید قرار گیرد مثل زمان جوشکاری. علائم آن شامل اشکریزش و درد شدید چشم می باشد که ممکن است تا چند ساعت اولیه پس از در معرض قرار گرفتن ایجاد نشود. چشمها آنقدر دردناک می شوند که نمی توان آنها را باز نگه داشت. علل دیگر آسیب های تابشی به چشم عبارتند از:

• قرار گرفتن در معرض انعکاس بسیار زیاد نور خورشید(مثل کور برفی)
• قرار گرفتن در معرض نور فرابنفش در دستگاههای برنزه کننده با نگاه کردن به چراغ دستگاه

اگرچه درد چشم زیاد است اما این حالت معمولا در عرض یک تا دو روزو بدون باقی گذاشتن هیچ عارضه ای از بین میرود.

معاینه چشم

اگر مشکوک به آسیب دیدگی قرنیه هستید بهتر است به یک چشم پزشک مراجعه کنید. اگر یک ذره کوچک معلق در هوا یا یک ماده شیمیایی باعث آسیب به چشم شما شده است باید به سرعت به اورژانس مراجعه کنید. پزشک با دستگاه میکروسکوپ چشم شما را معاینه می کند و در صورت احتمال آسیب دیدگی قرنیه، قطره رنگی مخصوص به نام فلورسئین در جلوی چشم می ریزد که اگر خراشیدگی وجود دارد و دیده نمی شود، نشان داده شود. همچنین پزشک، چشم شما را از نظر وجود آسیب های جدی تر بررسی می کند.

درمان آسیب دیدگی های قرنیه:

درمان سوختگی با مواد شیمیایی

کلیه آسیب های چشمی ناشی از مواد شیمیایی باید به سرعت درمان شوند زیرا باعث از بین رفتن شدید بینایی می شوند. اولین کار شستن چشم با مقدار زیادی آب تمیز است.

• اگر لنز تماسی در چشمتان است آن را بیرون بیاورید
• بلافاصله چشمتان را با مقدار زیادی آب تمیز به 10 تا 15 دقیقه بشویید.
• بهترین راه برای انجام این کار زیر شیر آب است. پس از چک دمای آب، چشم خود را زیر شیر یا شیلنگ آب سرد بگیرید.
• پلک های خود را با انگشتان کاملا باز کنید و داخل چشم تان آب بریزید.
• اگر هر دو چشم شما درگیر شده است و فقط یک منبع آب (شیرآب) وجود دارد سعی کنید چشمها را به تناوب با آب بشویید. دراز کشیدن به پشت در حمام ممکن است راحت تر از گرفتن سر در سینک می باشد.
• مواد قلیایی بسیار آسیب زننده هستند و هر ذره باقیمانده از آن مثل آهک یا گچ باید کاملا شسته شود وگرنه همچنان به چشم آسیب می رسانند. برای انجام این کار می توانید پلکهای فوقانی را به سمت بالا بیرون بکشید و کاملا پشت پلک را بشویید و همچنین پلکهای تحتانی را به سمت پایین و بیرون بکشید و کاملا با آب بشویید.
• باید مطمئن شوید که هیچ ذره ای در چشم باقی نمانده است (اگر ذره ای در آن جا وجود داشته باشد پلک ها حساس خواهند شد هر چند ممکن است این احساس حتی پس از خارج شدن کامل ذرات وجود داشته باشد)

سپس در اسرع وقت به نزدیکترین بخش اتفاقات و اورژانس مراجعه کنید. شما باید فورا توسط یک متخصص چشم پزشک معاینه شوید.

درمان اسپری فلفل و گاز اشک آور

درمان گاز اشک آور با تبخیر کردن مواد این اسپری ها بوسیله یک سشوار حرارتی (در حالت سرد آن) انجام می شود. همچنین لباس ها را باید بیرون آورد و در معرض هوای آزاد قرار داد و فرد باید دوش آب ولرم بگیرد. در مورد اسپری های فلفل اگر به عنوان یک آسیب شیمیایی در نظر گرفته شوند می بایست بلافاصله با آب فراوان شسته شوند.

درمان خراش/ ساییدگی/اشیاء معلق/ آسیبهای تابشی قرنیه

خراش یا ساییدگی جزیی قرنیه معمولا در عرض چند روز یا بیشتر بهبود می یابد. عفونت چشم یک عارضه است که ممکن است پس از آسیب یا خراش قرنیه ایجاد شود. بنابراین معمولا تجویز قطره یا پماد های آنتی بیوتیک به مدت یک هفته برای جلوگیری از عفونت معمول است. اغلب قطره کلرامفنیکل یا فیوزیدیک اسید تجویز می شود هر چند اگر خراشیدگی ناشی از لنز تماسی باشد معمولا قطره جنتامایسین تجویز می شود. مسکن هایی مانند استامینوفن یا بروفن درد را کاهش می دهد.

گاهی اوقات یک ذره کوچک در قرنیه فرو می رود که باید بیرون آورده شود زیرا موجب عفونت یا ایجاد لک روی قرنیه می شود. پزشک معمولا جسم خارجی را با یک اپلیکاتور استریل پنبه ای بیرون می آورد اما گاهی اوقات با استفاده از یک سوزن ظریف این کار را انجام می دهد. برای انجام این کار پزشک در چشم شما قطره بی حسی موضعی می ریزد تا انجام پروسه بدون درد باشد. سطح چشم بطورشگفت آوری سخت است پس نگران نباشید پزشک به چشم شما آسیب نمی رساند. براده فلزی که در چشم پریده نیز به همین روش بیرون آورده می شود اما اگر زنگ زده باشد پزشک با استفاده از ابزار خاص دیگری آن را بیرون می آورد تا مطمئن شود که تمام نقاط زنگ زدگی را برداشته است.

آسیبهای تابشی معمولا به عنوان ساییدگی قرنیه درمان می شود. برخی از دردهای چشم قوسی ناشی از اسپاسم عضله عنبیه است. قطره سیکلوپنتلات با شل کردن عضله درد را کاهش می دهد. با این حال دید شما کمی تار خواهد بود.

جهت کنترل اولیه جراحت قرنیه یک قطره بی حسی موضعی درون چشم ریخته می شود. با این حال وسوسه استفاده از این قطره جهت بی حسی و راحتی چشم باعث تاخیر در روند بهبود قرنیه می شود بنابراین به عنوان یک روش درمانی توصیه نمی شود. اگر به طور معمول از لنزهای تماسی استفاده می کردید در زمان بهبودی قرنیه و مصرف قطره های آنتی بیوتیک از پوشیدن لنز خودداری کنید. همچنین تا 24 ساعت پس از مصرف آخرین دوز آنتی بیوتیک از لنز تماسی استفاده نکنید زیرا باعث بی رنگ شدن آنها می شود.

پوشاندن چشم با پچ چشمی پس از خراش و سایش قرنیه توصیه نمی شود. (در صورتی که قبلا توصیه می شد)به این دلیل که مطالعات نشان داده است که استفاده از پچ باعث تسریع روند بهبودی و یا کاهش درد نمی شود. علاوه بر این پوشاندن چشم باعث از بین رفتن درک عمق در دید دوچشمی می شود. استثنایی وجود دارد که اگر جهت ارزیابی یا درمان، در چشم بیمار قطره بی حسی ریخته شده باشد می توان برای چند ساعت و تازمانی که بی حسی از بین برود روی چشم را پوشاند. انجام این کار ضروری است زیرا زمانی که چشم بی حس است اگر چیزی به چشم نزدیک شود چشم قادر به پلک زدن نیست و در نتیجه ممکن است آسیب ببیند.

در صورتی که آسیب جدی و عمیق به چشم رسیده باشد بیمار به یک متخصص چشم پزشک ارجاع داده می شود تا ارزیابی و درمان تخصصی انجام شود.

نکته: رانندگی نکنید مگر اینکه بینایی هردو چشم شما نرمال باشد و اثر قطره های ریخته شده از بین رفته باشد.

جلوگیری از آسیب قرنیه

در زمان کار با اره و فعالیت هایی که باعث پرواز ذرات کوچک در هوا می شوند از لوازم حفاظتی چشم استفاده کنید. در زمان جوشکاری، اسکی ، کوهنوردی و آفتاب گرفتن از لوازم حفاظتی نور ماوراءبنفش استفاده کنید.در صورت استفاده از مواد شیمیایی خطرناک مانند اسید یا قلیا مراقبت های ویژه ای را بکار گیرید، دست ها را منظم بشویید و در صورت خطر انفجار مواد، از چشم ها محافظت کنید. در زمان کار با سیمان و گچ، عینک محافظ بپوشید.

معاینات بعدی

بر اساس شدت جراحت، پزشک توصیه می کند تا 24 تا 48 ساعت بعد برای ویزیت مجدد مراجعه نمایید تا روند بهبودی را بررسی کند. با این حال در صورتی که بینایی تان بدتر شد یا دردتان بیشتر شد (دردی فراتر از بین رفتن بی حسی)و یا عدم التیام قرنیه پس از 72 ساعت، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

زخم قرنیه:

افراد در معرض ابتلا به زخم قرنیه عبارتند از:
• استفاده كنندگان لنزهاي تماسي
• افرادی که تبخال، آبله مرغان و يا زونا، دارند يا اخيرا داشته اند
• افرادی که قطره هاي استروئيد چشمي را طولاني مدت مصرف مي كنند
• افراد مبتلا به خشكي چشم
• افراد داراي اختلالات پلك كه مانع عملكرد مناسب پلك می شوند
• افرادی که دچار آسيب يا سوختگي قرنيه مي شوند
اگر از لنزهای تماسی استفاده مي كنيد، نحوه گذاشتن در چشم، نگهداري و تمیز کردن لنزها، مراحل اصلی در کاهش خطر ابتلا به زخم قرنیه است. ضروري است كه چگونگي مراقبت از لنزهای تماسی را بلد باشيد.
شما می توانید از بسياري از علل بوجود آمدن زخم قرنيه جلوگيري نماييد. هنگام انجام هرگونه کار یا بازی که می تواند به چشم آسیب برساند، از عینک محافظ مناسب استفاده کنید.

زخم قرنیه معمولا توسط انواع عفونت های زیر ایجاد می شود:
عفونت های باکتریایی: این نوع عفونت در استفاده كننده گان لنزهای تماسی، مخصوصا در افرادی که از لنزهای طولاني مدت استفاده می کنند، رایج است.
عفونت های ویروسی: ویروسي که باعث تبخال (ویروس هرپس سیمپلکس) می شود ممکن است حملات مكرري داشته باشد (عود كند). این حملات ناشی از استرس، ضعف سیستم ایمنی یا قرار گرفتن در معرض نور خورشید است. همچنین، ویروسي که سبب بروز علائم آبله مرغان و زونا می شود می تواند باعث زخم های قرنیه شود.
عفونت های قارچی: استفاده نادرست از لنزهای تماسی یا قطره هاي استروئید چشمي می تواند منجر به عفونت های قارچی شده که به نوبه ی خود باعث ايجاد زخم های قرنیه می شود. همچنین آسیب دیدگی قرنیه ناشي از وارد شدن ذرات گياه به چشم، می تواند منجر به کراتیت (التهاب عفوني) قارچی شود. اين نوع عفونت در بيماران ديابتي يا نقص سيستم ايمني بيشتر ديده مي شود.
عفونت انگلی (Acanthamoeba): آكانتوموبا یک آمیب تك سلولي ميكروسكوپي است كه شایع ترین آمیب موجود در آب و خاک مي باشد و می تواند باعث ايجاد عفونت در انسان شود. اگر آكانتوموبا وارد چشم شود، باعث ايجاد عفونت به ویژه درکاربران لنز تماسي مي شود.

علل دیگر زخم های قرنیه عبارتند از:
خراش یا سوختگی قرنیه ناشی از آسیب وارده به چشم: خراش و پارگي هاي قرنيه ممكن است توسط باکتری عفوني شوند و منجر به ايجاد زخم قرنیه شوند. خراش با ناخن يا برس آرایشي ، برش با کاغذ و وارد شدن شاخه درخت به چشم مي تواند باعث ايجاد اين صدمات شود. سوختگی ناشی از مواد شیمیایی خورنده در محل کار و در خانه می تواند منجر به زخم های قرنیه شود.
سندرم خشکي چشم. مثل شوگرن
فلج بل و سایر اختلالات پلک که مانع عملکرد صحيح پلك مي شود: اگر پلک به درستی عمل نکند، باعث خشك شدن قرنيه و متعاقبا زخم قرنيه مي شود.

تشخیص زخم قرنیه
براي مشاهده صدمات وارده به قرنيه، چشم پزشک از یک رنگ مخصوص به نام فلوروسئین استفاده مي كند سپس با استفاده از اسليت لامپ (ميكروسكوپ مخصوص) چشم بيمار را معاينه كرده و در صورت وجود زخم قرنيه، آن را معين مي كند. اگر چشم پزشک به اين نتيجه برسد که یک عفونت باعث زخم قرنیه شده است، ممکن است جهت نمونه برداري بافت كوچكي از قرنيه را بردارد. بررسی این نمونه به شناسایی و درمان عفونت کمک می کند.

درمان زخم قرنیه
قطره های آنتی بیوتیک، ضد قارچ و ضد ویروس درمان هاي انتخابی هستند. گاهی اوقات چشم پزشک قرص ضد قارچ را تجویز می کند. در موارد دیگر، با تزریق دارو در نزدیکی چشم، بيمار درمان مي كند.
ممکن است چشم پزشك پس از بهبود يا ازبين رفتن عفونت، قطره چشم استروئیدی یا ضد التهاب تجويز كند. این كار باعث كاهش تورم و جلوگیری از باقي ماندن جاي زخم مي شود. استفاده از قطره استروئید چشمي در زخم قرنیه، بحث برانگیز است. پس فقط باید تحت نظارت دقیق چشم پزشک استفاده شود.بعضي مواقع قطره استروئید چشمي ممکن است عفونت را بدتر کند.

ممکن است چشم پزشك برای کاهش درد، داروهای مسكن خوراكي تجویز کند.
اگر علائم شما به طور ناگهانی در طول درمان تغییر می کنند یا بدتر شوند، بلافاصله به پزشك مراجعه كنيد.
علائم مورد نظر عبارتند از:
• درد و قرمزی چشم
• اشك ريزش و ترشح چشم
• تاري ديد

درمان جراحی:

در جراحي پیوند قرنیه جهت بازگرداندن بينايي، يك قرنيه سالم اهدايي جايگزين قرنيه آسيب ديده مي شود. پس از، از بين رفتن عفونت و بهبود زخم قرنيه با مصرف دارو، گاهی اسکار (جاي زخم) قابل توجهی باقی می ماند. در این موارد ممکن است جراحي پیوند قرنيه برای بهبود بینایی انجام شود. همچنين اگر زخم های قرنیه با دارو درمان نشود، ممکن است جهت حفظ بينايي، جراحی پیوند قرنیه لازم باشد.

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

سنگ کیسه صفرا و درمان آن

سنگ کیسه صفرا

بسیاری از مردم تا زمانی که مشکلی برای کیسه صفرایشان به وجود نیاید، شناخت چندانی از ساختار، کارکرد و نحوه مراقبت از کیسه صفرا ندارند. اگر کیسه صفرا دچار مشکل شود، درد شدیدی به وجود آورده و به اقدام فوری نیاز خواهد داشت. کیسه صفرا عضو کوچکی است که در سمت راست بالای شکم، درست زیر کبد شما قرار دارد. این عضوی از بدن است که صفرا را ذخیره می کند. صفرا نیز مایعی به رنگ سبز مایل به زرد است که به هضم کمک می کند. مشکلات کیسه صفرا معمولاً زمانی رخ می دهد که چیزی مجرای صفراوی خود را مسدود می کند، مانند سنگ کیسه صفرا. بیشتر سنگ های صفراوی زمانی ایجاد می شوند که موادی مانند کلسترول در صفرا یافت می شوند. سنگ کیسه صفرا بسیار شایع و به طور معمول بدون علامت است. با این حال، حدود 10 درصد از افرادی که سنگ کیسه صفرا در آنها تشخیص داده شده است، در عرض 5 سال علائم قابل توجهی پیدا می کنند. در ادامه با ما همراه باشید تا از نقطه نظر مهم ترین سرفصل ها همچون علائم، روش های درمان و عوارض بعد از سنگ کیسه صفرا آشنا گردید. همچنین به بررسی این پرسش های مهم نیز خواهیم پرداخت که آیا ابتلا به سنگ کیسه صفرا در زنان شایع تر از مردان است؟ و اینکه ارتباط این بیماری با کاهش وزن چیست.

کیسه صفرا کجاست؟

کیسه صفرا، دستگاهی به طول 10 سانتی‌متر در بالای سمت راست شکم است. این دستگاه گلابی‌ شکل است و از سه قسمت مشخص تشکیل می‌شود: بن،بدنه و گردنه. کیسه صفرا، قبل از غذا ممکن است مانند یک بادکنک خالی، صاف باشد اما پس از غذا به شکل یک گلابی دربیاید. کیسه صفرا، ظرفیت ذخیره 30 تا 50 میلی‌لیتر صفرا را دارد. لذا این سوال که کیسه صفرا در سمت راست است یا چپ و یا در کدام قسمت بدن قرار دارد باید گفت بالای سمت راست شکم قرار داد.

چه زمانی کیسه صفرا نیاز به عمل دارد؟

اینکه چه موقع کیسه صفرا را باید عمل کرد، زمانی نیاز به عمل عمدتاً دارد که بیمار علائم داشته باشد. که معمولاً به شکل علائم درد شکم در قسمت میانه یا سمت راست شکم و بالای شکم و در بعضی اوقات به سمت خلف یا ناحیه پشت هم انتشار پیدا می کند؛ می تاون گفت بیمار نیاز به عمل سنگ کیسه صفرا دارد.

سنگ کیسه صفرا کی باید عمل شود و چه اندازه سنگ صفرا نیاز به جراحی دارد باید گفت که وقتی سنگ درواقع مشاهده می شود، معمولاً براساس اینکه تعداد سنگ که چند عدد باشد و چقدر حجم کیسه صفرا را اشغال کرده باشد و در سنگ های بالای 3 سانتیمتر هستند، نیاز به عمل دارند.

آیا سنگ کیسه صفرا حتما باید عمل شود؟

سنگ کیسه صفرا براساس اینکه در سونوگرافی دیده می شود؛ اگر که مریض علائم واضح داشته باشد که مربوط به کیسه صفرا باشد، حتماً باید عمل بشود. اما در صورتی که علائم واضح نداشته باشد، ولی در سونوگرافی علائمی دیده بشود، حتماً باید توسط پزشک معاینه شود و علائم آن بررسی شود و بعد از بررسی تصمیم به این گرفته شود که آیا عمل انجام بشود یا خیر.

عوارض عمل نکردن کیسه صفرا

اگر سنگ کیسه صفرا را عمل نکنیم، به مرور در کیسه صفرا تجمع پیدا می کند، ترشحات غلیظ تر می شود و ممکن است تعداد سنگ بیشتر شود. در مواردی که کیسه صفرا خروجی صفرا در آن بسته می شود، در این مواقعه باید به شکل اورژانسی عمل کیسه صفرا انجام بشود. لذا بهتر است شرایط را به سمت اورژانسی بود پیش نبریم.

کار کیسه صفرا چیست؟

وظیفه کیسه صفرا، مسئولیت ذخیره صفرا یا زردآب را بر عهده دارد و به بدن کمک می‌کند تا چربی‌هایی را که مصرف کرده‌ایم، هضم کند. کیسه صفرا عامل تولید صفرا نیست. در واقع، هنگامی که غذا می‌خوریم، کبد، صفرا تولید کرده و آن را از طریق لوله صفرا به روده باریک منتقل می‌کند. اگر روده باریک کار خود را به‌خوبی انجام دهد، بخش عمده صفرا به کیسه صفرا منتقل شده و در آن ذخیره می‌شود.

اگر غذای پر چرب بخوریم، کیسه صفرا، زردآب را به روده باریک خواهد فرستاد تا با غذایی که هنوز به‌طور کامل هضم نشده است، ترکیب شود. صفرا، به هضم چربی کمک می‌کند اما وجود خود کیسه صفرا الزامی نیست. برداشتن کیسه صفرا پیامد منفی جدی برای سلامت فرد ندارد اما ممکن است به بروز اسهال و هضم ناقص چربی منجر شود.

فیلم جراحی کیسه صفرا (انمیشن)

در این ویدئو نحوه جراحی عمل برداشتن کیسه صفرا توضیح داده شده است. پیشنهاد می کنم این ویدئو را تا انتها ببینید تا با نحوه جراحی آن آشنا شوید.

کیسه صفرا چه علائمی دارد؟

برای درک علائم سنگ کیسه صفرا باید به بررسی ریشه‌ های این علامت با توجه به تنوع مشکلات ایجاد شده توسط سنگ کیسه صفرا پرداخته شود. در ادامه ریشه ها و علایم کیسه صفرا عبارتند از:

• صفرای حاوی کلسترول بیش از حد است.

به طور معمول، صفرا حاوی مواد شیمیایی کافی برای حل کردن کلسترول دفع شده توسط کبد است. اما اگر کبد شما بیش از مقداری که صفرا می تواند حل کند، کلسترول دفع کند، کلسترول اضافی ممکن است به کریستال و در نهایت به سنگ تبدیل شود. این امر مخصوصاً بعد از مصرف غذا های پرچرب و سنگین بیش از پیش خود را نشان می دهد. چرا که معمولاً حدود ۲ تا ۳ ساعت بعد از مصرف غذا های حجیم و پرچرب، درد به صورت متناوب در ناحیه فوقانی و راست شکم تا پشت و بین کتف ها احساس می شود.

• صفرا حاوی بیلی روبین بیش از حد است.

بیلی روبین یک ماده شیمیایی است که وقتی بدن شما گلبول های قرمز را تجزیه می کند، تولید می شود. برخی شرایط باعث می شود کبد شما بیش از حد بیلی روبین تولید کند، از جمله سیروز کبدی، عفونت مجاری صفراوی و برخی اختلالات خونی. ماده بیلی روبین اضافی باعث تشکیل سنگ کیسه صفرا می شود.

• کیسه صفرا به درستی تخلیه نمی شود.

اگر کیسه صفرا به طور کامل یا اغلب به اندازه کافی تخلیه نشود، ممکن است صفرا بسیار غلیظ شود و به تشکیل سنگ کیسه صفرا کمک کند. در این حالت سنگ کیسه صفرا باعث عدم تخلیه شده و موجبات التهاب کیسه صفرا را فراهم می آورد که بیمار در این حالت ممکن است دردی مداوم و شدید و البته بدون وقفه را تا حتی 24 ساعت را تجربه کند. در این صورت وضعیت بیمار کاملاً اورژانسی بوده و به عمل فوری نیاز دارد. در ادامه علاوه بر موارد یاد شده، سایر علائمی که نشان از ابتلا به سنگ کیسه صفرا دارد عبارتند از :

• حالت تهوع یا استفراغ

بیماری مزمن کیسه صفرا ممکن است باعث مشکلات گوارشی مانند رفلکس اسید و گاز شود.

• تب یا لرز

این ممکن است نشانه عفونت باشد و باید فورا درمان شود.

• اسهال

اسهال مزمن بیش از چهار بار مدفوع در روز به مدت حداقل 3 ماه اتفاق می افتد.

• زردی

رنگ زرد پوست، ممکن است نشانه بلوک یا سنگ در مجرای صفراوی مشترک باشد.

• ناهنجاری مدفوع

مدفوع با رنگ روشن تر نشانه احتمالی بلوک مجرای صفراوی مشترک است.

• ادرار تغییر رنگ داده

ادرار تیره نشانه بالقوه بلوک مجرای صفراوی مشترک است.

علائم پر شدن کیسه صفرا چیست؟

حال با شناسایی علائم مربوط به وجود سنگ کیسه صفرا، نوبت به بررسی این پرسش می رسد که اصولاً پر شدن کیسه صفرا چگونه اتفاق افتاده و چه علائمی دارد. در ابتدای امر باید به این نکته اشاره کرد که کیسه صفرا به دو صورت توسط سنگ پر می شود. اولین مورد به تشکیل یک سنگ واحد بزرگ باز می گردد که که گاها ممکن است اندازه آن تا حدود 3 سانتی متر نیز برسد. در حالت دوم کیسه صفرا ممکن است توسط سنگ های ریز متعدد پر شود. در این وضعیت بدون توجه به اینکه یک سنگ واحد یا تعدادی سنگریزه موجبات مسدود شدن کیسه را فراهم کنند، صفرا از کیسه خارج نشده و در نتیجه جمع شدن صفرا درون کیسه، عفونت پدیدار می شود.

همچنین علاوه بر این عارضه پر شدن کیسه صفرا می تواند باعث مرگ بافت کیسه صفرا (گانگرن) شود. این عارضه شایع ترین نقیصه به ویژه در میان افراد مسن، کسانی که منتظر درمان هستند و افراد مبتلا به دیابت، است. این امر می تواند منجر به پارگی در کیسه صفرا شود یا ممکن است باعث ترکیدن کیسه صفرا شود. پس پارگی کیسه صفرا نیز ممکن است ناشی از تورم کیسه صفرا، عفونت یا مرگ بافت باشد.

علائم سنگ کیسه صفرا در زنان

آمار های جهانی نشان می ‌دهد که میزان ابتلای زنان به سنگ کیسه صفرا نسبت به مردان دو تا سه برابر بیشتر است. مخصوصاً زنان باردار بیشتر از سایر گروه ها در معرض خطر ابتلا به سنگ کیسه صفرا هستند. این امر نیز مستقیماً به میزان و نوع ترشح هورمون های زنانگی در دوران بارداری مربوط است که در نتیجه خطر ابتلا به عارضه فوق را افزایش می دهد. در خصوص علائم ابتلا به سنگ کیسه صفرا در زنان نیز باید به این نکته اشاره کرد که تفاوت چندانی میان مردان و زنان در این مورد وجود ندارد، و همچون موارد قبل چنانچه یک خانم به سنگ کیسه صفرا مبتلا شود در معرض عوارض یاد شده در قسمت های قبل نیز است.

عوارض برداشتن سنگ کیسه صفرا در زنان

همچون موارد یاد شده در بخش‌های گذشته، عوارض برداشتن سنگ کیسه صفرا در زنان نیز مشابه مردان است. بنابراین زنانی که بخواهند عمل جراحی سنگ کیسه صفرا داشته باشند باید کیسه صفرا را نیز از بدن خود خارج کنند، که باز هم با توجه به مکانیزم یکسان کیسه صفرا در زنان و مردان نمی توان عارضه خاصی را برای زنان بعد از برداشتن سنگ کیسه صفرا و خارج کردن کیسه از بدن متصور شد.

اگر کیسه صفرا داشته باشیم چه باید کرد؟

از جمله شایع ترین علائم سنگ کیسه صفرا مربوط است به درد در ناحیه مرکزی یا فوقانی راست شکم که معمولا به سمت پشت یا بین دو کتف احساس دردی نمایان شده و حالت تیر کشیدن به بیمار مبتلا به سنگ کیسه صفرا دست می دهد. در صورت مشاهده شدن هر یک علائم یا علائمی که اشاره شد باید با مراجعه به پزشک خانواده یا پزشک عمومی شروع کنید. اگر پزشک تشخیص دهد که شما مشکوک به سنگ کیسه صفرا هستید، این توصیه وجود دارد که برای انجام آزمایش سونوگرافی و و دیگر اقدامات تشخیصی اقدام کنید. از آنجایی که قرار ملاقات ها می توانند مختصر باشند، و از آنجا که اغلب اطلاعات زیادی برای پوشش دادن وجود دارد، ایده خوبی است که به خوبی برای مشورت با پزشک آماده باشید. اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک می کند تا آماده شوید، و اینکه از پزشک خود چه انتظاری دارید، عبارتنداز:

آنچه شما می توانید انجام دهید:

• از هرگونه محدودیت قبل از ملاقات با پزشک مطلع باشید. حتماً از قبل بپرسید که آیا کاری وجود دارد که باید انجام دهید، مثلاً رژیم غذایی خود را محدود کنید.
• هر علائمی را که تجربه می کنید، از جمله علائمی که ممکن است به دلیل تعیین وقت ملاقات نامرتبط به نظر برسد، با پزشک در میان بگذارید.
• اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله استرس های عمده یا تغییرات اخیر زندگی را با دکتر مطرح کنید.
• فهرستی از تمام داروها، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید، ارائه کنید.
• یکی از اعضای خانواده یا دوست را با خود همراه کنید. گاهی اوقات درک تمام اطلاعات ارائه شده در یک قرار با پزشک دشوار است. همراه شما ممکن است مواردی را که احتمالا از قلم انداخته اید یا فراموش کرده اید را یادآوری کند.
• 👈نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی
• منبع سعید شمس فوق تخصص جراحی

آناتومی و بیماریهای رحم وراه های درمان آن

آیا با آناتومی رحم آشنایی دارید؟ اندازه نرمال آن چقدر است؟ چه بیماری‌های رحم زنان را تهدید می‌کند؟ در این مقاله به بررسی آناتومی، بیماری‌ها و اندازه عادی رحم می‌پردازیم،

دستگاه رحم چیست؟

رحم جزو دستگاه تولید مثل زنان و اندامی توخالی و گلابی شکل در لگن زنان است که باروری تخمدان (تخمک)، لانه گزینی و رشد جنین حاصل در آن انجام می‌شوند. رحم یک اندام عضلانی است که می‌تواند به طور زیادی کشیده شود تا جنین در حال رشد را در خود جای دهد. این اندام همچنین برای بیرون فرستادن جنین در حین زایمان، منقبض می‌شود.

آناتومی رحم

رحم دارای دو بخش فوقانی و تحتانی است.

بخش فوقانی در آناتومی رحم

• فوندوس (fundus): فوندوس ناحیه گنبدی و منحنی شکل بالای رحم است که وسیع‌ترین قسمت این اندام شناخته می‌شود و به لوله‌های فالوپ متصل می‌شود.
• لوله‌های فالوپ: به لوله‌های فالوپ، لوله‌های رحمی نیز گفته می‌شود. هر یک از این لوله‌ها به شکل حرف J هستند. لوله‌های فالوپ دو مجرای باریک در آناتومی رحم زنانهستند که سلول‌های اسپرم مرد را به تخمک منتقل می‌کنند، محیط مناسبی را برای لقاح فراهم می‌کنند و تخمک را از تخمدان منتقل می‌کنند.
• تخمدان‌ ها: هر زن دو تخمدان دارد. تخمدان‌ها ساختار بیضی‌شکل دارند و در دو طرف رحم در امتداد دیواره لگن قرار گرفته‌اند. تخمدان‌ها توسط رباط‌ها (لیگامان‌های) متصل به رحم در جای خود ثابت نگه داشته می‌شوند. اما به طور مستقیم به بقیه قسمت‌های دستگاه تولیدمثل زنان (همچون لوله‌های فالوپ) متصل نیستند. تخمک در تخمدان‌ها ساخته می‌شود و هورمون‌های زنانه استروژن و پروژسترون نیز در تخمدان‌ها تولید می‌شوند. این هورمون‌ها نقش مهمی در ویژگی‌های زنانه همچون رشد سینه‌ها، فرم بدن و رشد موهای بدن دارند.
• لیگامان‌ها: لیگامان‌های دستگاه تولیدمثل زنان مجموعه‌ای از ساختارهایی هستند که از قسمت‌های داخلی اندام تناسلی در لگن پشتیبانی می‌کنند.

بخش تحتانی رحم

• بدنه رحم (Corpus): به قسمت اصلی رحم که از زیرسطح لوله‌های فالوپ آغاز می‌شود و به سمت پایین ادامه پیدا می‌کند بدنه رحم گفته می‌شود. هر چه بدنه رحم به سمت پایین‌تر می‌رود باریک‌تر می‌شود.
• ایستموس (Isthmus): ایستموس بخشی از رحم است که بین بدنه رحم و دهانه رحم قرار دارد. ایستموس جایی است که رحم شروع به باریک یا نازک‌تر شدن می‌کند.
• سرویکس (دهانه رحم): سرویکس یا گردن رحم قسمت انتهایی باریک و لوله‌ای رحم است که کانالی را بین رحم و واژن تشکیل می‌دهد. سرویکس عمدتا از بافت رشته‌ای عضلانی تشکیل شده است.
• واژن: واژن یک کانال کشسان و عضلانی با پوشش نرم و انعطاف‌پذیر است که از فرج تا سرویکس امتداد دارد. واژن قسمتی است که به‌عنوان مجرایی برای عبور جریان قاعدگی از رحم عمل می‌کند، در حین رابطه جنسی دخول در آن صورت می‌گیرد و جایی است که نوزاد در هنگام زایمان از آن خارج می‌شود.

رحم از دو بخش تحتانی و فوقانی تشکیل شده است

پروسه شکل گرفتن رحم در دوره جنینی چگونه است؟

اندام‌های زنانه از مجاری مولرین ایجاد می‌شوند. مجاری یا لوله‌های مولرین یک جفت اندام هستند که در ابتدای دوره جنینی یافت می‌شوند. هرکدام از این مجاری، نیمی از رحم و یک لوله فالوپ را تشکیل می‌دهند که بعدها با هم ترکیب می‌شوند و یک رحم با یک جفت لوله فالوپ را ایجاد می‌کنند.

بیماری‌های رحم

آندومتریوز

حدود ۱۱ درصد از زنان به آندومتریوز مبتلا هستند. آندومتریوز اختلالی است که در آن بافت پوششی آندومتر در خارج از رحم رشد می‌کند و سبب بروز علائمی نظیر گرفتگی دردناک عضلات، کمردرد مزمن و درد هنگام رابطه جنسی یا پس از آن می‌شود. آندومتریوز اغلب با داروهای ضدبارداری و دستگاه پیشگیری از بارداری داخل رحمی (IUD) درمان می‌شود. این وضعیت معمولا پس از یائسگی از بین می‌رود.

فیبروم رحمی

فیبروم‌های رحمی تومورهای غیر سرطانی هستند که در بافت عضلانی آناتومی رحم رشد می‌کنند. فیبروم‌ها اغلب سبب بروز علائم خاصی نمی‌شوند و به درمان نیاز ندارند. اما گاهی این وضعیت منجر به قاعدگی دردناک یا درد شدید می‌شود. علائم فیبروم رحمی معمولا با مسکن‌هایی (نظیر ایبوپروفن یا استامینوفن) یا داروهای ضدبارداری درمان می‌شوند. در موارد شدید ممکن است به جراحی‌هایی نظیر ابلیشن اندومتر، میومکتومی یا آمبولیزاسیون فیبروم رحمی برای درمان فیبروم نیاز باشد.

پولیپ رحمی

پولیپ‌ها، زائده‌هایی هستند که به دیواره رحم می‌چسبند. اندازه پولیپ‌ها متفاوت است و ممکن است به کوچکی یک دانه کنجد یا به بزرگی یک توپ گلف باشند. علائم پولیپ می‌توانند شامل پریودهای نامنظم، خونریزی شدید، خونریزی غیرمنتظره و ناباروری باشند. پولیپ‌ها گاهی با خطر سرطان همراهند و باید با روشی همچون هیستروسکوپی برداشته شوند. گاهی برای تهیه بیوپسی و برداشتن پولیپ، از اتساع و کورتاژ (D و C) استفاده می‌شود.

رحم وارونه

وارونگی رحم یا اینورژن رحم (inverted uterus) یک عارضه اورژانسی نادر در هنگام زایمان است که در آن رحم به طور جزئی یا کامل وارونه و برعکس می‌شود. در یک زایمان سالم و عادی، جنین از رحم خارج می‌شود، سپس از کانال واژن عبور می‌کند تا به دنیا بیاید. مدت کوتاهی پس از آن، جفت خارج می‌شود (اندامی که به شما این امکان را می‌دهد که در دوران بارداری مواد غذایی را با جنین به اشتراک بگذارید). در طول زایمان، آناتومی رحم شکل خود را حفظ می‌کند.

اما زمانی که وارونگی رحم رخ می‌دهد، قسمت بالایی رحم (معمولا فوندوس) در داخل حفره رحم می‌افتد. حتی ممکن پشت‌ورو شود و از واژن بیرون بزند. این عارضه می‌تواند با خونریزی شدید، شوک و حتی مرگ همراه باشد.

سرطان رحم

دو نوع سرطان وجود دارند که می‌توانند رحم را درگیر کنند: اولین مورد، سرطان سارکوم رحم است که یک بیماری بسیار نادر است. دیگری، سرطان آندومتر است که از پوشش آندومتر آغاز می‌شود و نسبتا رایج است. سرطان آندومتر اغلب پس از یائسگی رخ می‌دهد. اولین علامت سرطان آندومتر، خونریزی غیرطبیعی از واژن است که ممکن است به‌صورت یک جریان آبکی با رگه‌های خون آغاز شود و به‌تدریج شامل خون بیشتری شود.

افتادگی بدنه رحم

افتادگی آناتومی رحم که با نام پرولاپس رحم نیز شناخته می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که عضلات و بافت‌های موجود در لگن ضعیف می‌شوند و دیگر نمی‌توانند به‌خوبی از رحم پشتیبانی کنند. این وضعیت باعث می‌شود رحم به سمت واژن پایین بیاید یا از واژن بیرون بزند. علائم رایج افتادگی رحم شامل نشت ادرار، برآمدگی در ناحیه واژن، کمردرد و یبوست هستند. افتادگی رحم می‌تواند زنان در هر سنی را تحت تاثیر قرار دهد اما اغلب در زنان یائسه که یک یا چند زایمان طبیعی داشته‌اند، رخ می‌دهد.

هیپرپلازی آندومتر

هیپرپلازی آندومتر اختلالی در دستگاه تولیدمثل زنان است. در این عارضه، پوشش داخلی آناتومی رحم (آندومتر) به علت وجود تعداد بالای سلول (هیپرپلازی)، به طور غیرطبیعی ضخیم می‌شود. هنگامی که آندومتر ضخیم می‌شود، این وضعیت می‌تواند منجر به خونریزی غیرعادی شود. هیپرپلازی آندومتر نوعی سرطان نیست، اما ممکن است در برخی از زنان، خطر ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش دهد. زنانی که در دوران پیش از یائسگی یا یائسگی هستند، بیشتر در معرض هیپرپلازی اندومتر قرار دارند.

سندرم آشرمن

سندرم آشرمن نوعی اختلال است که در آن یک بافت اسکار در داخل رحم شکل می‌گیرد. این بافت اسکار ممکن است بزرگ باشد و فضای باز موجود در داخل رحم را کاهش دهد. این وضعیت می‌تواند یکی از عوارض پروسه‌های پزشکی یا درمان سرطان باشد. زنان مبتلا به سندرم آشرمن ممکن است پریودهای خفیف یا پریود نشدن، درد لگن یا ناباروری را تجربه کنند.

ناهنجاری‌های مادرزادی رحم

این ناهنجاری‌های مادرزادی، در دورانی که فرد جنین است ایجاد می‌شوند. هرگونه اختلال در پروسه طبیعی شکل گرفتن رحم در دوران جنینی منجر به رشد غیرطبیعی رحم و نقص در رحم می‌شود. معمولا این ناهنجاری‌ها مشکل‌ساز نمی‌شوند. اما گاهی ممکن است این ناهنجاری‌ها باعث شوند که فرد در دوران بلوغ و پس از آن با مشکلاتی نظیر عدم قاعدگی، نازایی، درد در ناحیه لگن، زایمان زودرس و سقط مکرر روبرو شود.

این اندام مهم زنان، دو عملکرد مهم قاعدگی و بارداری را بر عهده دارد

عملکرد رحم

در طول پروسه‌های تولیدمثل، بارداری و زایمان، عملکرد رحم بسیار مهم انجام می‌دهد.

قاعدگی

در طول یک چرخه قاعدگی طبیعی، پوشش داخلی آناتومی رحم تغییرات گوناگونی را تجربه می‌کند. با نزدیک شدن به پروسه تخمک‌گذاری (رها شدن تخمک از تخمدان‌ها)، این پوشش داخلی ضخیم‌تر و غنی از خون می‌شود. اگر طی این چرخه، تخمک بارور شود، در پوشش داخلی رحم لانه‌گزینی می‌کند و بارداری شروع می‌شود.

اما اگر بارداری اتفاق نیفتد، پوشش داخلی رحم می‌ریزد و خونریزی قاعدگی آغاز می‌شود. این پروسه در هر چرخه قاعدگی تکرار می‌شود مگر این که بارداری رخ دهد.

بارداری

پس از لانه‌گزینی تخمک و با پیشرفت بارداری، رحم رشد می‌کند و دیواره‌های عضلانی رحم نازک‌تر می‌شوند (درست همچون بادکنکی که در حال باد شدن است و هر چه بیشتر باد می‌شود نازک‌تر می‌شود). علت بزرگ‌شدن رحم این است که بتواند جنین در حال رشد و مایع آمنیوتیک محافظ (که ابتدا توسط مادر و بعدها توسط ترشحات ادرار و ریه جنین ایجاد می‌شود) را در خود جای دهد.

در طول دوران بارداری، لایه عضلانی رحم برای این که برای زایمان آماده شود سبب بروز یک سری انقباضات می‌شود. این انقباضات “تمرینی” که انقباضات براکستون هیکس نیز نامیده می‌شوند همچون درد قاعدگی هستند. البته برخی از زنان متوجه این انقباضات نمی‌شوند. این انقباضات، قوی و منظم نیستند؛ به همین خاطر به حد کافی قوی نیستند که بتوانند جنین را از رحم خارج کنند و به داخل واژن بفرستند.

بافت آناتومی رحم

به‌طورکلی رحم از سه‌لایه بافت تشکیل شده است:

پریمتریوم در آناتومی رحم

پریمتریوم بیرونی‌ترین لایه غشاء خونابی (سروزی) است و به‌عنوان لایه محافظ عمل می‌کند. این لایه یک مایع روان‌کننده ترشح می‌کند که به کاهش اصطکاک کمک می‌کند. پریمتریوم همچنین بخشی از صفاق (پریتونئوم) نیز هست که برخی از اندام‌های لگن را می‌پوشاند.

میومتریوم در آناتومی رحم

میومتریوم لایه میانی و ضخیم‌ترین لایه دیواره رحم است. این لایه بیشتر از ماهیچه‌های صاف درست شده است. سلول‌های این لایه در دوران بارداری دچار هیپرتروفی و هیپرپلازی می‌شوند تا برای خارج کردن جنین در هنگام زایمان آماده شوند. این دو پروسه سبب بزرگ‌تر شدن آناتومی رحم می‌شوند.

آندومتر در آناتومی رحم

آندومتر شامل غشاء مخاطی داخلی است که بدنه رحم را می‌پوشاند. این لایه از سلول‌های غده‌ای تشکیل شده است که ترشحاتی را تولید می‌کنند. آندومتر خود از دولایه تشکیل شده است:

1. لایه بازال عمیق: این لایه در طول چرخه قاعدگی کمی تغییر می‌کند و در زمان قاعدگی دچار ریزش نمی‌شود.
2. فانکشنال سطحی: این لایه در پاسخ به استروژن وارد فاز پرولیفراتیو (مرحله تکثیر) می‌شود و در پاسخ به پروژسترون وارد فاز لوتئال (مرحله ترشحی) می‌شود. این لایه در طول قاعدگی دچار ریزش می‌شود و سپس مجدداً از سلول‌های موجود در لایه بازال بازسازی می‌شود.

پشتیبانی اصلی از رحم بر عهده ناحیه کف لگن است

پشتیبان بدنه رحم

پشتیبانی اصلی از آناتومی رحم بر عهده ناحیه کف لگن است. اما برخی از رباط‌ها نیز پشتیبانی بیشتری را برای رحم فراهم می‌کنند و آن را در جای خود نگه می‌دارند.

دیافراگم لگنی

Pelvic floor یا همان دیافراگم لگنی یک‌لایه عضلانی پهن اما نازک از بافت است. دیافراگم لگنی مرز تحتانی حفره شکمی لگنی را تشکیل می‌دهد. این دیافراگم از یک‌لایه پهن و قیفی شکل از فاشیا (بافت همبند نرم) و عضله تشکیل شده است. این ناحیه از التصاق شرمگاهی (سمفیز پوبیس) تا دنبالچه و از یک دیواره جانبی به‌طرف دیگر امتداد دارد.

رباط‌ها

رباط‌های پشتیبان رحم شامل این موارد هستند:

• رباط گرد: رباط‌های گرد رشته‌های طناب مانندی از بافت همبند هستند که از رحم پشتیبانی می‌کنند. دو رباط گرد رحمی وجود دارد که هرکدام از آنها در یک سمت واقع شده‌اند و هر یک حدود ۱۰ سانتی‌متر طول دارند. این رباط‌ها قسمت جلوی رحم را به ناحیه کشاله ران متصل می‌کنند و به همین روش پشتیبانی بیشتری را برای رحم فراهم می‌کنند. در دوران بارداری، درد در ناحیه رباط‌های گرد رایج است. با پیشرفت بارداری، رباط‌های گرد نرم‌تر می‌شوند و بیشتر کشیده می‌شوند.
• رباط تخمدان: رباط تخمدان، تخمدان‌ها را به رحم متصل می‌کند.
• رباط کاردینال: رباط کاردینال در انتهای رباط پهن قرار دارد و از سرویکس تا دیواره‌های جانبی لگن امتداد دارد. این رباط علاوه بر پشتیبانی از رحم، حاوی شریان و وریدهای رحمی نیز هست.
• رباط رحمی ساکرال: این رباط نیز از رحم پشتیبانی می‌کند و از دهانه رحم تا ساکروم امتداد دارد.
• رباط پهن: این یک‌لایه دوگانه از صفاق است که دو طرف رحم را به لگن متصل می‌کند. این رباط به حفظ رحم در موقعیت اصلی خود کمک می‌کند. رباط پهن را می‌توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد:
• مزومتریوم (بند رحم): ناحیه‌ای از رباط پهن است که وظیفه آن پشتیبانی از قسمت اصلی رحم است.
• مزوسالپنکس (بند لوله رحم): این قسمت وظیفه پشتیبانی از لوله رحم را بر عهده دارد.
• مزوواریوم (بند تخمدان): این قسمت وظیفه پشتیبانی از تخمدان را بر عهده دارد.

سایز بدنه رحم در حالت عادی

طول رحم در بزرگسالان حدود ۷.۵ سانتی‌متر، عرض قسمت بالایی رحم ۵ سانتی‌متر و ضخامت آن حدود ۲.۵ سانتی‌متر است. وزن رحم نیز حدود ۳۰ الی ۴۰ گرم است.

اندازه رحم در دوران بارداری چقدر است؟

آناتومی رحم که نام دیگر آن دستگاه تولید مثل زنانه است، یکی از منحصربه‌فردترین اندام‌های بدن زنان است. این اندام زنانه در دوران بارداری می‌تواند از اندازه یک لیمو به‌اندازه یک هندوانه برسد. وزن رحم می‌تواند هنگام تولد نوزاد به حدود ۹۰۰ گرم هم برسد. رحم حدود شش هفته پس از زایمان، به‌اندازه و موقعیت طبیعی خود باز می‌گردد.

بدنه رحم در کجا قرار دارد؟

رحم می‌تواند در موقعیت‌های گوناگونی قرار بگیرد که برخی از آنها ممکن است کمی غیرطبیعی باشند. رایج‌ترین موقعیت‌های رحم عبارت‌اند از:

Anteversion یا رو به جلو

در این وضعیت معمولا رحم به‌صورت افقی روی مثانه قرار دارد و از قسمت سرویکس به سمت جلو متمایل است به‌نحوی‌که گویی به سمت شکم اشاره می‌کند. به این وضعیت طبیعی رحم، وضعیت Anteversion گفته می‌شود. بااین‌حال این وضعیت ممکن است تنها در ۵۰ درصد از زنان دیده شود، درحالی‌که بقیه زنان رحمی با موقعیت قرارگیری متفاوت دارند.

Anteflexion یا رحم با حالت مقعر

در این وضعیت ممکن است رحم به‌شدت از قسمت سرویکس در ناحیه شکم کج شود. در این وضعیت بدنه رحم به سمت جلو خم شده است. زنانی که دارای این نوع رحم هستند ممکن است فشار زیادی را در ناحیه لگن تجربه کنند. سایر عوارضی که افراد دارای این نوع رحم تجربه می‌کنند ممکن است شامل موارد زیر باشند: درد در حین رابطه جنسی، درد هنگام قاعدگی، مشکل در قراردادن تامپون، افزایش احتمال بروز عفونت‌های ادراری و بیرون‌زدگی قسمت پایینی شکم.

Retroversion یا رحم رتروورسه یا به عقب برگشته

در این وضعیت رحم به سمت عقب خم می‌شود، به‌طوری‌که به‌جای این که به سمت جلو و به سمت شکم قرار گرفته باشد، به سمت رکتوم (راست‌روده) متمایل است. حدود یک‌ چهارم زنان در چنین وضعیتی قرار دارند. در اکثر موارد علاوه بر رحم، تخمدان‌ها و لوله‌های فالوپ نیز به سمت عقب خم می‌شوند. به‌طورکلی، رحم Retroversion در اکثر زنان هیچ علامتی ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، گاهی اوقات ممکن است سبب بروز عوارضی همچون درد در حین رابطه جنسی و درد قاعدگی شود.

Retroflexion یا رحم رتروفلکس

در این وضعیت رحم به‌شدت به سمت عقب متمایل است که این موضوع سبب کشیدگی شدید رباط‌ها و فشار شدید در ناحیه کمر می‌شود. عوارض رحم رتروفلکس ممکن است شامل موارد زیر باشند: درد در ناحیه واژن و قسمت پایینی کمر خصوصا هنگام برقراری رابطه جنسی، درد در طول قاعدگی، مشکل در قراردادن تامپون، عفونت‌های ادراری مکرر، بی‌اختیاری ادرار خفیف، بیرون‌زدگی قسمت پایینی شکم.

خون مورد نیاز رحم توسط سرخرگ رحمی تامین می‌شود

خون‌رسانی به رحم

سرخرگ رحمی (Uterine artery) یک سرخرگ جفتی است که از سرخرگ تهیگاهی درونی یا شریان ایلیاک داخلی (Internal iliac artery) نشات می‌گیرد. این سرخرگ فقط در زنان یافت می‌شود و می‌تواند خون موردنیاز رحم و سایر بخش‌های دستگاه تولیدمثل زنان را تامین کند. گفته می‌شود که سرخرگ رحمی در زنان، معادل سرخرگی است که در مردان به مجرای دفران می‌رود.

سرخرگ رحمی از قسمت تحتانی و میانی کف لگن و قسمت بالایی حالب عبور می‌کند و از داخل رباط پهن رحم حرکت می‌کند. این سرخرگ به سرویکس ختم می‌شود و در آنجا به شاخه‌های کوچک‌تری تقسیم می‌شود.

در قسمتی که سرویکس به رحم متصل می‌شود، سرخرگ رحمی به دوشاخه صعودی و نزولی تقسیم می‌شود. سرخرگ رحمی و شاخه‌های آن اکثر پروسه خون‌رسانی به رحم را انجام می‌دهند و نقش مهمی در فرایندهایی نظیر قاعدگی و بارداری ایفا می‌کنند.

شاخه صعودی

به‌صورت پیچ‌وخم دار از دیواره جانبی بدنه رحم به سمت لوله رحم عبور می‌کند. به‌طورکلی، شاخه صعودی خون موردنیاز لبه جانبی رحم، بخش میانی تخمدان و لوله رحم را تامین می‌کند.

شاخه نزولی

این شاخه از قسمت پایین به سمت واژن حرکت می‌کند. شاخه نزولی در طول مسیر خود، خون موردنیاز برای دهانه رحم و واژن را تامین می‌کند.

عروق لنفاوی رحم

عروق لنفاوی، وظیفه تخلیه لنف از بدنه و دهانه رحم را بر عهده دارند.

تخلیه لنفاوی رحم از طریق غدد لنفاوی ایلیاک، ساکرال، آئورت و اینگوینال صورت می‌گیرد.

در قسمت زیر به این اشاره کرده‌ایم که تخلیه لنفاوی هر قسمتی از رحم بر عهده کدام غدد لنفاوی است (برای درک بهتر نیاز است که باآناتومی رحم آشنایی بیشتری داشته باشید):

۱- قسمت بالایی: اینگوینال سطحی و آئورت

۲- قسمت میانی (بدنه رحم): غدد لنفاوی ایلیاک خارجی

۳- قسمت پایینی (سرویکس): غدد ایلیاک داخلی، غدد ایلیاک خارجی، غدد ساکرال

اعصاب رحم

اعصاب سمپاتیک

رشته‌های عصبی سمپاتیک در رحم، از شبکه عصبی رحمی – واژینال نشأت می‌گیرند. این شبکه تا حد زیادی قسمت‌های جلویی و میانی شبکه عصبی لگن (شبکه هیپوگاستریک تحتانی) را تشکیل می‌دهد.

اعصاب پاراسمپاتیک

رشته‌های پاراسمپاتیک رحم از اعصاب احشایی لگنی مشتق شده‌اند.

به‌طورکلی:

• اعصاب سمپاتیک مسئول انقباض رحم و انقباض عروق هستند.
• پاراسمپاتیک مسئول مهار رحم و اتساع عروق هستند.
• سمپاتیک، احساس درد در ناحیه بدنه رحم را منتقل می‌کنند.
• اعصاب پاراسمپاتیک، احساس درد در ناحیه دهانه رحم را منتقل می‌کنند.

آیا می‌دانید چه ویتامین‌هایی برای حفظ سلامت رحم لازم است؟

راهکارهای حفظ سلامت رحم

همان‌طور که گفته شد رحم از مهم‌ترین اندام‌های بدن زنان است و حفظ سلامت آن از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. در این قسمت به برخی از بهترین و ساده‌ترین راهکارها برای حفظ سلامت این اندام حیاتی (آناتومی رحم) اشاره کرده‌ایم:

برای سلامت بدنه رحم، ورزش‌های مخصوص عضلات لگن را امتحان کنید

ورزش‌هایی همچون پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و رقصیدن نه‌تنها برای سلامت کل بدن مفید هستند، بلکه با تقویت گردش خون در ناحیه لگن، به‌سلامت رحم نیز کمک می‌کنند.

شنا یکی از ورزش‌هایی است که برای تقویت رحم مفید است. به گفته متخصصان، ۲ ساعت شنا در هفته می‌تواند کمردرد را کاهش دهد، دردهای قاعدگی را تسکین دهد و زایمان را آسان‌تر کند.

ادرار را برای مدت طولانی نگه ندارید

نگه‌داشتن ادرار می‌تواند سبب تجمع مواد زائد در مثانه شود. این موضوع می‌تواند باعث عفونت مثانه شود که به علت نزدیک بودن مثانه به واژن و لگن، ممکن است عفونت به این قسمت‌ها نیز منتشر شود.

علاوه بر این، بزرگ‌شدن بیشتر از حد معمول مثانه می‌تواند فشار زیادی به بدنه رحم وارد کند و باعث شود که موقعیت قرارگیری رحم تغییر کند.

برای مدت طولانی ننشینید

نشستن طولانی‌مدت پشت میز بدون این که تحرک کافی داشته باشید، مانع از گردش یافتن درست خون در ناحیه لگن می‌شود. این وضعیت ممکن است سبب ضخیم شدن دیواره رحم و افزایش احتمال بروز آندومتریوز شود؛ بنابراین، بهتر است هر یک ساعت یکبار از جایتان بلند شوید، کمی حرکت کنید و تمرینات کششی را انجام دهید.

از مصرف قرص‌های ضدبارداری برای مدت طولانی خودداری کنید

تحقیقات نشان داده‌اند که مصرف مداوم قرص‌های ضدبارداری برای مدتی بیش از ۸ سال، می‌تواند تعادل طبیعی هورمون‌های بدن را بر هم بزند و احتمال بروز فیبروم را به طرز چشمگیری افزایش دهد.

ویتامین‌های کافی دریافت کنید

یک مطالعه که توسط مؤسسه ملی بهداشت در سال ۲۰۱۳ انجام شده بود نشان داد زنانی که سطح ویتامین D سالمی داشتند، ۳۲ درصد کمتر از زنانی که دچار کمبود این ویتامین بودند در معرض ابتلا به فیبروم قرار داشتند. ویتامین D می‌تواند از رشد و بزرگ‌تر شدن سلول‌های فیبروم جلوگیری کند.

برای افزودن ویتامین D به رژیم غذایی‌تان می‌توانید شیر غنی شده، ماست و ماهی‌های چرب (سالمون، تن) مصرف کنید. همچنین می‌توانید با مشورت پزشک، مکمل‌های ویتامین D مصرف کنید.

داشتن وزن مناسب به سلامت آناتومی رحم کمک می کند

زنانی که چاق هستند و دارای اضافه‌وزن هستند، دو الی چهار برابر بیشتر آناتومی رحم آن ها در معرض ابتلا به سرطان و تا سه برابر بیشتر در معرض ابتلا به فیبروم قرار دارند. بافت چربی اضافی سبب افزایش سطوح استروژن می‌شود که می‌تواند روی رشد فیبروم‌ها و تومورهای سرطانی تاثیر بگذارد.

برای داشتن وزن متناسب، رژیم غذایی سالمی داشته باشید و فعالیتتان را افزایش دهید. طبق نتایج یک مطالعه، زنانی که حداقل دو ساعت و نیم در هفته فعالیت‌های بدنی با شدت متوسط ​​تا شدید را انجام می‌دادند (در مقایسه با زنان کم‌تحرک)، ۳۴ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان رحم قرار داشتند. افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) آنها کمتر از ۲۵ بود تقریبا ۷۵ درصد کمتر در معرض ابتلا به سرطان رحم قرار داشتند.

سیگار را ترک کنید

سیگار حاوی ترکیبات سمی زیادی است که برای سلامتی مضر هستند. اما آیا می‌دانستید سیگارکشیدن اثرات مضری روی رحم دارد؟ مطالعات نشان داده‌اند که سیگارکشیدن می‌تواند روی سلامت تخمدان‌ها، آناتومی رحم و سایر قسمت‌های دستگاه تولیدمثل زنان تاثیر منفی بگذارد. یک مطالعه که در انگلستان انجام شد نشان داد که برخی از مواد سرطان‌زای موجود سیگار، در مایعات بدن در اطراف دهانه رحم متمرکز می‌شوند. دانشمندان احتمال می‌دهند که این مواد می‌توانند احتمال بروز سرطان دهانه رحم را افزایش دهند.

ماهی‌های سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ را به رژیم غذایی‌تان اضافه کنید

پروستاگلاندین ماده‌ای همچون هورمون است که می‌تواند سبب انقباض شدید و بیش از حد رحم شود و منجر به بروز درد و افزایش احتمال قرارگیری رحم در وضعیت نامناسب شود.

اسیدهای چرب امگا ۳ موجود در ماهی‌هایی نظیر ماکرل و سالمون به کاهش ترشح پروستاگلاندین و التهاب کمک می‌کنند. اگر گیاه‌خوار هستید می‌توانید به‌جای ماهی، روغن تخم کتان را به رژیم غذایی‌تان اضافه کنید.

مصرف میوه‌های تازه را فراموش نکنید

میوه‌های تازه سرشار از بسیاری از مواد مغذی ضروری نظیر ویتامین C و فلاونوئیدها هستند. این مواد مغذی به‌عنوان یک روش طبیعی برای درمان فیبروم عمل می‌کنند و حتی می‌توانند از رشد فیبروم در قسمت های مختلف آناتومی رحم جلوگیری کنند. فلاونوئیدها در حفظ سلامت دستگاه تناسلی و پیشگیری از بروز سرطان تخمدان نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. به‌جای مصرف خوراکی‌های ناسالم، میوه‌های تازه را به‌عنوان میان وعده مصرف کنید.

بدنه رحم سالم با زرده تخم‌مرغ

زرده تخم‌مرغ به‌عنوان یک مولتی‌ویتامین طبیعی در نظر گرفته می‌شود. زرده تخم‌مرغ سرشار از ماده مغذی‌ای به نام “کولین” است که خیلی از افراد قبلا نام را نشنیده‌اند! کولین یک ماده مغذی بسیار مفید است زیرا به محافظت در برابر نقص لوله عصبی کمک می‌کند، بنابراین از بدنه رحم نیز محافظت می‌کند و آن را سالم نگه می‌دارد.

آزمایش‌های تشخیصی آناتومی رحم

دلایل زیادی وجود دارد که پزشک به استفاده از ابزارهای تشخیصی روی قسمت های مختلف آناتومی رحم نیاز دارد. برخی از این دلایل عبارت‌اند از: غربالگری سرطان، نظارت بر پیشرفت بارداری، کمک به درمان‌های باروری و تشخیص بیماری‌های رحم.

علاوه بر این، انجام مرتب تست‌های غربالگری رحم، کمک می‌کند که وضعیتتان تحت کنترل باشد. در این شرایط هرگونه اختلال و بیماری‌ای زود تشخیص داده می‌شود و احتمال پاسخ دادن به درمان نیز بالاتر می‌رود.

برخی از آزمایش‌های تشخیصی رحم شامل این مواردند:

معاینه فیزیکی لگن

در این روش پزشک به‌صورت فیزیکی آناتومی رحم یعنی رحم، دهانه رحم، واژن، تخمدان‌ها و سایر قسمت‌های دستگاه تولیدمثل زنان را معاینه می‌کند.

پاپ‌اسمیر

آزمایشی است که در آن سلول‌های دهانه رحم جمع‌آوری می‌شوند و به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند. این نمونه سلولی برای یافتن تغییرات پیش سرطانی و هرگونه تغییر دیگری بررسی می‌شود.

سونوگرافی

sonographie یک آزمایش تصویربرداری است که می‌تواند به‌صورت داخلی یا واژینال (که در آن ترانسدیوسر داخل واژن قرار داده می‌شود) یا به‌صورت خارجی (که در آن ترانسدیوسر روی شکم استعمال می‌شود) انجام شود. سونوگرافی از امواج صوتی برای تهیه تصاویری از رحم، لوله‌های فالوپ، تخمدان‌ها و بافت اطراف استفاده می‌کند. در دوران بارداری از سونوگرافی خارجی، برای مشاهده و بررسی رشد جنین استفاده می‌شود.

تصویربرداری اشعه ایکس از لگن

در این روش برای بررسی محل قرارگیری بدنه رحمو تشخیص هرگونه توده، از اشعه ایکس استفاده می‌شود.

هیستروسکوپی

روشی است که در آن یک لوله داخل دهانه رحم قرار داده می‌شود تا پزشک بتواند از طریق آن داخل رحم را ببیند. هیسترکتومی اغلب برای برداشتن فیبروم استفاده می‌شود. همچنین می‌توان برای بررسی این که آیا لوله‌های فالوپ باز هستند یا خیر نیز از این روش استفاده کرد.

MRI

این روش تصویربرداری از آهنرباها و امواج رادیویی برای گرفتن تصاویری از رحم و سایر اندام‌های تناسلی در لگن استفاده می‌کند.

نگارش و گردآورنده:رضا رحیمی

منابع: medicinenet

مجله پزشکی درمانده، فرزانه پاشایی

شناخت آناتومی معده

شناخت بیشتر از آناتومی معده

آناتومی معده (Stomach)، مانند کیسه ای دستگاه گوارش، بین مری و روده کوچک؛ در اکثر مهره داران در قسمت قدامی حفره شکمی قرار دارد. معده به عنوان یک ظرف موقت برای ذخیره‌ سازی و توزیع مکانیکی غذا قبل از انتقال به روده عمل می‌کند. در حیواناتی که معده آن‌ها دارای غدد گوارشی است، برخی از فرآیند‌های شیمیایی هضم در معده نیز رخ می‌دهد.

تصویری از جایگاه معده در بدن انسان

آناتومی معده

معده اولین قسمت داخل شکمی دستگاه گوارش یا دستگاه گوارش است. ساختار معده بدین صورت است که یک اندام کیسه‌ای شکل عضلانی و بسیار عروقی است که قابل انبساط است و بسته به ساختار و وضعیت بدن و وضعیت پر بودن اندام ممکن است شکل‌های مختلفی به خود بگیرد. معده در ربع فوقانی سمت چپ شکم قرار دارد. جالب است بدانید که معده وسیع‌ترین قسمت دستگاه گوارش است.

نه تنها غذا را هضم می‌کند، بلکه آن را نیز ذخیره می‌کند. به گفته بی‌بی‌سی، معده می‌تواند کمی بیش از یک لیتر (۱ لیتر) غذا را در آن واحد نگه دارد. طراحی معده به فرد این امکان را می‌دهد که یک وعده غذایی بزرگ بخورد که به آرامی در طول زمان هضم شود. هم‌چنین محققین به این نتیجه رسیده‌اند که، هضم یک وعده غذایی ممکن است چهار تا شش ساعت یا بیشتر طول بکشد. هر چه میزان چربی غذا بیشتر باشد، مدت زمان بیشتری برای هضم غذا طول می‌کشد.

فوندوس معده

فوندوس معده (Stomach fundus) یکی از بخش‌های اصلی این اندام است. این انبساط فوق العاده گنبدی شکل معده است که بالاتر از سطح روزنه قلبی (که دهانه بین مری و معده است) بیرون می‌زند. این عضو از معده در تماس با گنبد سمت چپ دیافراگم قرار دارد و امکان تجمع گازهای تولید شده توسط هضم را فراهم می‌کند.

تصویر فوندوس بخشی از معده

تنه معده

تنه معده (Stomach trunk) یکی از اجزای اصلی آناتومی معده است که در قسمت بالا، میانی و پایین این عضو جای دارد، این بخش از آناتومی معده تمامی اندام‌های درونی را شامل می‌شود که از چندین پیچ و خم و خمیدگی تشکیل شده است.

تصویری از تنه-معده در جایگاه بدن انسان

غار معده یا آنتروپیلوریک

غار معده (Stomach or anthropiloric cave) در محلی درست در بین تنه و مجرای پیلوریک آناتومی معده جای دارد و این قسمت نیز از غدد‌هایی که از سلول‌های ترشح کننده موکوس، تشکیل شده است.

مجرای پیلوریک

پیلوریک (Pyloric duct) یک ورودی عضلانی است که در حدفاصل بین معده و روده کوچک قرار دارد، این بخش از معده که به دوازدهه یا خروج معده نیز مشهور است، موادغذایی، اسیدها و مایعات داخل معده را درون خود نگه‌ می‌دارد و سپس به روده کوچک می‌فرستد و باعث هضم و جذب مواد غذایی می‌شوند.

تصویری از مجرای-پیلوریک در معده

مایع معده

مایع یا همان شیره معده (Gastric fluid) برای یک انسان بالغ در طول روز بین 2 – 3 تولید می‌شود و نوعی مایع اسیدی شناخته می‌شود که رقیق است و به وسیله غدد درون دیوارهای داخلی معده ترشح می‌شوند.

محل قرار گرفتن معده در بدن

ساختار معده در سمت چپ قسمت فوقانی حفره شکمی قرار دارد. مری تنها پس از سوراخ کردن دیافراگم که حفره سینه را از حفره شکمی جدا می‌کند، می‌تواند وارد آناتومی معده شود. خروجی معده از طریق اثنی عشر، بخشی از روده کوچک است. هم‌چنین قسمت پایین قفسه سینه تا حدی از معده محافظت می‌کند..

تصویر اینفوگرافیک مری

اینفوگرافیکی از مری انسان

وظایف معده

معده مهره‌داران یک اندام کیسه مانند است که در قسمت فوقانی دستگاه گوارش بین مری و روده قرار دارد و تعدادی از عملکردهای مهم را برای شروع فرآیند گوارش انجام می دهد. فعالیت‌های حرکتی معده به عملکرد آن به‌عنوان اندام ذخیره‌سازی غذا، آسیاب کردن و مخلوط کردن غذا با ترشحات معده و تنظیم میزان غذای رسیدن به روده مربوط می‌شود.

ترشحات معده با دناتوره کردن اسید غذای مصرف شده و با ترویج هیدرولیز آنزیمی پروتئین‌ها هضم را آغاز می‌کند. علاوه بر نقش مستقیم آن در هضم، ماهیت شدید اسیدی شیره معده باعث کاهش تعداد میکروارگانیسم‌هایی می‌شود که از طریق دهان به بدن حمله می‌کنند و یکی از اجزای شیره به نام فاکتور ذاتی باعث جذب ویتامین B12 می‌شود. برای بلوغ طبیعی گلبول‌های قرمز ضروری است.

ترشح هورمون گاسترین

یک نوع هورمون پپتیدی (Peptide hormone) است که در غده‌های پیلوری در بخش انتهای آناتومی معده ترشح می‌شوند، لازم است بدانید که مواد پروتئینی باعث تحریک این سلول‌ها می شود و در نهایت منجر به عمل آزاد‌سازی گاسترین در خون می‌شود که به سلول‌های معده می‌روند، هم‌چنین جالب است بدانید که گاسترین از دوازدهه و لوزالمعده نیز ترشح می‌شود.

نقش معده در هضم و جذب غذا

فعالیت‌های مختلفی در زندگی هم‌چون خوردن و آشامیدن طبیعی به نظر می‌رسند. در بدن شما آن‌ها را هر روز انجام می‌دهید بدون این‌که زیاد به آن‌ها فکر کنید. با این حال، آن‌چه بعد از غذا خوردن در بدن شما اتفاق می‌افتد پیچیده است. فرآیند هضم انرژی مورد نیاز برای عملکرد را بیرون می‌کشد و سپس آن‌چه را که در پشت سرمان باقی مانده است بیرون می‌اندازد. وقتی می‌جوید و قورت می‌دهید، زنجیره‌ای از وقایع به خوبی سازماندهی شده در بدن شما رخ می‌دهد که شما از آن بی خبرید.

پریستالسیس یک عمل عضلانی غیر‌ارادی است که غذا را از طریق دستگاه گوارش شما هل می‌دهد. این بخش مهمی از فرایند گوارش است. اگر بخواهید این فرآیند را با اشعه ایکس تماشا کنید، تقریباً شبیه امواج اقیانوسی خواهد بود که غذا را از یک اندام به اندام دیگر هل می‌دهد. در اولین قدم این سفر، غذا به سمت لوله غذای شما (مری) حرکت می‌کند. این آن را از گلو به معده شما می‌برد. بهتر است بدانید که دروازه ورود به ساختار معده شما اسفنکتر تحتانی مری نامیده می‌شود. این عضله حلقه مانند مسیر بین مری و معده را در صورت نیاز باز و بسته می‌کند.

در طول فرآیند گوارش، اسفنکتر شل می‌شود و اجازه می‌دهد غذا وارد معده شما شود. این‌گونه که غذا بخش قابل توجهی از فرایند گوارش را در معده شما طی می‌کند. ممکن است شکم خود را یک کیسه ساده در نظر بگیرید. اما در واقع بسیار سخت‌تر از سایر اندام‌های بدن شما است. لازم به ذکر است که: این فرآیند برای برخی از انواع غذاها نسبت به سایرین بیشتر طول می‌کشد.

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

منبع: درمانده، زهرا پارسای

زخم معده و رفلاکس معده چیست

بیماری‌های معده

معده می‌تواند شرایط و بیماری‌های مختلفی داشته باشد که می‌تواند باعث درد، ناراحتی، مشکلات گوارشی و حتی مرگ شود.

رفلاکس معده

بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) زمانی اتفاق می‌افتد که قسمت بالایی دستگاه گوارش به درستی کار نمی‌کند و باعث می‌شود محتویات معده به لوله عضلانی (مری) که دهان را به معده متصل می‌کند، برگردد. در هضم طبیعی، یک حلقه تخصصی ماهیچه ای در انتهای مری به نام اسفنکتر تحتانی مری (LES) باز می شود تا غذا به معده عبور کند و سپس به سرعت بسته می شود تا از برگشت به مری جلوگیری شود. LES می‌تواند عملکرد نادرستی داشته باشد و به محتویات معده، از جمله غذا و دستگاه گوارش اجازه دهد.

علائم GERD عبارت‌اند از:

تعدادی از داروها در اشکال مختلف برای تسکین علائم GERD که خفیف هستند و در هفته با حداقل تأثیر بر کیفیت زندگی بروز می‌کنند، موجود است. با این حال، همیشه قبل از شروع هر دارویی با پزشک یا داروساز مشورت کنید.

• اشکال در بلع
• حالت تهوع
• سرفه
• گلودرد
• تنگی نفس
• گرفتگی صدا
• خس خس سینه
• فرسایش دندان‌ها
• عفونت گوش
• سوء هاضمه (دیس پپسی)

عوامل زیر ممکن است خطر ابتلا به GERD را افزایش دهند

• سال‌خورده
• بارداری
• چاقی
• سیگار کشیدن
• پرخوری و مصرف غذاهای تند/چرب/ گوجه‌فرنگی، شکلات، آب پرتقال، نوشیدنی‌های کافئین‌دار/ گازدار، الکل، نعناع فلفلی و پیاز
• استفاده از برخی داروها مانند کدئین، نیفدیپین، سالبوتامول، پرازوسین، ایبوپروفن، نمک‌های آهن و آلندرونات
• شرایط پزشکی مانند: اضطراب، افسردگی، بیماری زخم معده و سندرم روده تحریک‌پذیر
• برگشت اسید، محتویات اسیدی معده به گلو یا دهان افزایش می‌یابد.

رفلاکس نوعی بیماری در معده انسان

زخم معده

زخم معده (Ulcers)، زخمی است که در پوشش معده ایجاد می‌شوند. هم‌چنین می‌تواند در قسمتی از روده درست فراتر از معده دچار زخم شود که به آن زخم اثنی‌عشر می‌گویند. زخم معده و زخم اثنی‌عشر علائم یکسانی دارند و درمان هر دو یکسان است.

علائم زخم معده

شایع‌ترین علامت زخم در آناتومی معده درد سوزش یا گاز گرفتن در مرکز شکم (شکم) است. اما زخم معده همیشه دردناک نیست و برخی افراد ممکن است علائم دیگری مانند: سوء هاضمه، سوزش سر دل و رفلکس اسید و احساس بیماری را تجربه کنند.

لازم به ذکر است که اگر فکر می‌کنید ممکن است زخم معده داشته باشید، باید به پزشک متخصص این حوزه درمانی خود مراجعه کنید. هم‌چنین اگر: مدفوع تیره، چسبناک و قیر مانند دارید، شما یک درد ناگهانی و شدید در شکم خود دارید که به طور پیوسته بدتر می‌شود، خون استفراغ می‌کنید، چرا که خون می‌تواند قرمز روشن به نظر برسد یا ظاهری قهوه‌ای تیره و دانه ای شبیه به تفاله قهوه داشته باشد. این موارد می‌تواند نشانه یک عارضه جدی مانند خونریزی داخلی باشد.

دلیل بروز زخم معده

زخم معده زمانی اتفاق می‌افتد که به لایه‌ای که از پوشش معده در برابر اسیدهای موجود در معده محافظت می‌کند آسیب وارد شود. این معمولاً نتیجه موارد زیر است:

• عفونت با باکتری هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori).
• مصرف داروهای ضدالتهابی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن یا آسپرین، به ویژه اگر آن‌ها برای مدت طولانی یا در دوزهای بالا مصرف شوند.

قبلاً تصور می‌شد که استرس یا برخی غذاها ممکن است باعث زخم معده شوند، اما شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد این مورد وجود دارد. زخم معده می‌تواند هر فردی را درگیر کند اما در افراد بالای 60 سال شایع‌تر است. جالب آن‌که مردان بیشتر از زنان تحت تاثیر قرار می‌گیرند.

نحوه درمان زخم معده

در ابتدا بهتر است بدانید درمان بستگی به علت ایجاد زخم دارد. برای اکثر افراد دارویی به‌نام مهارکننده پمپ پروتون (PPI) برای کاهش میزان اسید در معده آن‌ها تجویز می‌شود. هم‌چنین اگر زخم شما ناشی از عفونت هلیکوباکتر پیلوری باشد، به آنتی بیوتیک نیاز خواهید داشت. خبر بد این‌که زخم معده می‌تواند پس از درمان عود کند، اگرچه اگر علت زمینه‌ای برطرف شود، احتمال کمتری وجود دارد که این اتفاق بیفتد.

عوارض احتمالی عدم درمان زخم معده

عوارض زخم معده نسبتاً نادر است، اما می‌تواند بسیار جدی و بالقوه تهدید کننده زندگی باشد.

• خونریزی در محل زخم
• پوشش معده در محل باز شدن زخم ( سوراخ شدن )
• زخمی که حرکت غذا را از طریق دستگاه گوارش مسدود می‌کند (انسداد معده)

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

کيست سینه و راههای درمان آن

کیست سینه چیست و چگونه درمان می شود؟

علت به وجود آمدن كيست سينه چیست؟ علائم کیست پستان چیست؟ آیا میتوان این عارضه را با زنجبیل یا داروهای گیاهی درمان کرد؟ در این مقاله از مجله درمانکده به بررسی کامل بیماری کیست سینه پرداخته‌ایم.

کیست سینه چیست؟

به کیسه‌های پر از مایع داخل سینه، کیست سینه گفته می‌شود. معمولا اغلب کیست‌ها، غیر سرطانی (خوش‌خیم) هستند. امکان وجود بیش از یک کیست در سینه وجود دارد. کیست سینه اغلب شبیه دانه انگور و یا بادکنکی پر از آب است، اما در مواردی نیز، این کیست‌ها سفت هستند.

درصورتی‌که کیست، بزرگ، دردناک و یا ناراحت‌کننده نباشد، نیازی به درمان نیست. در صورت وجود درد و ناراحتی، تخلیه مایع درون کیست می‌تواند باعث کاهش علائم شود.

علائم کیست سینه

امکان وجود کیست سینه در یک یا هر دو سینه وجود دارد. نشانه‌های کیست سینه عبارت‌اند از:

• وجود توده نرم و قابل جابه‌جایی به شکل گرد و یا بیضی که معمولا دارای لبه‌های صافی است که این علائم معمولا، و نه همیشه، از نشانه‌های خوش‌خیم بودن کیست است.
• ترشحات نوک سینه که ممکن است شفاف و یا به رنگ‌های زرد و یا قهوه‌ای تیره باشد.
• احساس درد و یا حساسیت در ناحیه برآمدگی موجود در سینه.
• افزایش اندازه توده و یا حساسیت سینه، قبل از پریود.
• کاهش اندازه توده و رفع سایر نشانه‌ها پس از اتمام دوران پریود.

وجود کیست سینه، خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش نمی‌دهد. اما وجود کیست ممکن است، باعث اختلال در یافتن توده‌های جدید یا سایر تغییراتی که نیاز به ارزیابی توسط پزشک دارد، شود. همچنین برخی از افراد در هنگام قاعدگی با علائمی مانند درد و برآمدگی سینه‌ها مواجه می‌شوند؛ بنابراین مهم است که با تغییرات بدن خود در طول چرخه قاعدگی آشنا باشید، تا در صورت بروز علائم دیگر، به‌سرعت متوجه آن شوید.

انواع کیست سینه

سه نوع کیست سینه وجود دارد:

کیست سینه ساده

کیست‌هایی که کاملا مملو از مایع هستند. این کیست‌ها همیشه غیر سرطانی هستند.

کیست سینه پیشرفته

یک کیست پیشرفته حاوی قطعات جامد شناور در مایع است. در این مواقع ممکن است پزشک تشخیص دهد که باید آسپیراسیون کیست سینه و یا بیوپسی سوزنی (برداشت نمونه‌ای از مایع به‌منظور بررسی دقیق) انجام شود.

کیست سینه کمپلکس

وجود این نوع کیست نگران‌کننده است، زیرا دارای بافت جامدی است که ممکن است، سرطانی باشد. اگر دارای این نوع کیست باشید، پزشک برای تشخیص دقیق‌تر، بیوپسی سوزنی انجام می‌دهد.

همچنین می‌توان کیست‌های سینه را بر اساس اندازه دسته‌بندی کرد:

میکروکیست‌ها

ممکن است در حین انجام آزمایش‌های تصویربرداری‌ای مانند ماموگرافی یا سونوگرافی مشاهده شوند، اما اندازه آن‌ها کوچک‌تر از آن است که از طریق لمس تشخیص داده شوند.

ماکروکیست‌ها

قطری برابر با 1 تا 2 اینچ ( 2.5 تا 5 سانتی متر) دارند و به‌اندازه‌ای بزرگ هستند که از طریق لمس قابل تشخیص هستند.

دلایل ایجاد کیست سینه

هر یک از سینه‌ها متشکل از لوب‌هایی از بافت غده‌ای – که مانند گلبرگ‌های گل آفتاب‌گردان، در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند – هستند. لوب‌ها به لوبول‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شوند که در دوران بارداری و شیردهی، مسئول تولید شیر هستند. همچنین بافت حمایتی‌ای که به سینه شکل می‌دهد، متشکل از بافت چربی و بافت همبندی فیبری است. کیست‌های سینه در نتیجه تجمع مایع در داخل غدد سینه ایجاد می‌شوند.

متخصصین زنان و زایمان نمی‌دانند که چه چیزی باعث ایجاد کیست سینه می‌شود. آن‌ها ممکن است در نتیجه تغییرات هورمونی ناشی از قاعدگی ماهانه ایجاد شوند.

استروژن

طبق تحقیقات انجام شده احتمال بروز کیست سینه در زنانی که در بدن خود استروژن اضافی دارند نیز شایع است.

افراد مستعد به کیست سینه

اگرچه امکان ایجاد کیست سینه در هر سنی در زنان وجود دارد، اما معمولا احتمال بروز کیست در زنان زیر 50 سال شایع‌تر است. امکان ایجاد کیست سینه در زنان یائسه‌ای که هورمون‌درمانی می‌کنند نیز وجود دارد.

تشخیص کیست سینه

به‌طورکلی هنگام مراجعه به پزشک، پس از صحبت در مورد علائم و پیشینه سلامتی بیمار، پزشک توده موجود در سینه را به‌صورت فیزیکی بررسی کرده و ناهنجاری‌های دیگر سینه را نیز مورد ارزیابی قرار می‌دهد. اما پزشک تنها از طریق معاینه بالینی نمی‌تواند تشخیص دهد که توده سینه، کیست است یا خیر و برای تایید و یا رد وجود کیست به انجام آزمایش‌های بیشتری نیاز است.

تشخیص کیست سینه از طریق معاینه و بررسی خود سینه انجام می‌شود. بدین منظور آزمایشاتی مانند تصویربرداری پزشکی – سونوگرافی و ماموگرافی سینه – و احتمالا آسپیراسیون با سوزن ظریف یا بیوپسی انجام می‌گیرد.

آزمایش‌های تصویربرداری

آزمایش‌های موردنیاز شامل موارد زیر است:

ماموگرافی

کیست‌های بزرگ معمولا با ماموگرافی قابل‌مشاهده هستند. اما اغلب مشاهده میکروکیست ها به این روش دشوار و یا غیرممکن است.

یکی از رایج‌ترین روش‌های تشخیص کیست در سینه، ماموگرافی است

سونوگرافی سینه

این آزمایش می‌تواند به پزشک کمک کند تا متوجه شود که توده سینه متشکل از مایع است یا جامد. وجود ناحیه مملو از مایع معمولا نشان‌دهنده کیست سینه است. وجود توده جامد معمولا نشان‌دهنده یک توده غیر سرطانی مانند فیبروآدنوم است. اما در مواقعی، توده جامد می‌تواند نشان‌دهنده سرطان سینه باشد.

در این مرحله ممکن است به‌منظور بررسی بیشتر توده جامد، پزشک انجام بیوپسی را توصیه کند. همچنین اگر پزشک به‌راحتی توده سینه را از طریق آزمایش‌های بالینی تشخیص دهد، از آزمایش‌های تصویربرداری صرف‌نظر کرده و به‌منظور تخلیه مایع و ازبین‌بردن کیست، آسپیراسیون با سوزن ظریف را انجام می‌دهد.

آسپیراسیون با سوزن ظریف

برای انجام آسپیراسیون با سوزن ظریف، پزشک یک سوزن نازک را در توده سینه وارد کرده و سعی می‌کند تا تمام مایع را خارج کند. اغلب برای هدایت دقیق‌تر سوزن، از سونوگرافی کمک گرفته می‌شود. اگر پس از انجام این روش، پس از خروج مایع، توده از بین برود، تشخیص قطعی پزشک، کیست سینه خواهد بود.

اگر مایع خارج شده متشکل از خون نباشد و پس از خروج، توده ناپدید شود، نیازی به آزمایش و یا درمان بیشتر وجود ندارد. اما اگر مایع خونی باشد و یا توده از بین نرود، این احتمال وجود دارد که پزشک، نمونه‌ای از مایع را برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال کند و شما را به یک جراح سینه و یا رادیولوژیست معرفی کند.

همچنین اگر در کل مایعی خارج نشود، پزشک آزمایش ماموگرافی یا سونوگرافی را پیشنهاد می‌دهد. کمبود مایع خارج شده و یا ماندگاری توده پس از آسپیراسیون نشان‌دهنده این است که بخشی از توده جامد است و باید نمونه‌ای از بافت به‌منظور بررسی سرطان جمع‌آوری شود.

کیست سینه چگونه درمان می‌شود؟

برای کیست‌های ساده سینه – آن‌هایی که پر از مایع بوده و دارای هیچ علائمی نیستند – که به‌وسیله سونوگرافی سینه و یا پس از اسپیراسیون سوزنی ظریف تشخیص داده می‌شوند، درمانی نیاز نیست. بسیاری از کیست‌ها، بدون انجام هیچ درمانی از بین می‌روند. اما اگر کیست باقی ماند، سفت‌تر شد و یا متوجه تغییرات ظاهری شدید، باید به پیگیری درمان بپردازید.

آسپراسیون با سوزن ظریف

اگر پزشک تشخیص دهد که می‌توان تمام مایع را از کیست خارج کرد و با انجام این روش توده سینه ناپدید شده و علائم از بین می‌روند، از آسپیراسیون با سوزن ظریف برای تشخیص و درمان کیست پستان استفاده می‌شود.

بااین‌حال در برخی مواقع، به‌منظور تخلیه مایع، بیش از یک مرحله درمانی نیاز است. همچنین امکان عود کیست‌های قبلی و یا ایجاد کیست جدید نیز شایع است. اگر کیست در طی سه دوره قاعدگی ادامه پیدا کرد و یا بزرگ‌تر شد، باید برای بررسی دقیق‌تر به پزشک مراجعه کنید.

هورمون‌درمانی

در برخی مواقع استفاده از قرص‌های ضدبارداری که به‌منظور تنظیم چرخه قاعدگی استفاده می‌شوند، به کاهش امکان بازگشت بیماری کیست پستان کمک می‌کنند. اما به دلیل عوارض جانبی احتمالی نسبتا شدید قرص‌های بارداری یا دیگر داروهای هورمونی، مانند تاموکسیفن، استفاده از این روش درمانی تنها برای زنانی با نشانه‌های شدید توصیه می‌شود.

جراحی کیست سینه

تنها در مواقع اضطراری و با تشخیص دقیق پزشک، انجام عمل جراحی به‌منظور برداشتن کیست پستان توصیه می‌شود. اگر کیست سینه ناراحت‌کننده باشد، باگذشت زمان عود کند و یا باعث بروز علائم نگران‌کننده دیگری شود، ممکن است نیاز به عمل جراحی وجود داشته باشد.

جراحی کیست سینه (لامپکتومی) حدود 15 تا 45 دقیقه به طول می‌انجامد. جراح این عمل را به‌وسیله تیغة الکتروکوتر که نوعی اسکالپل الکتریکی است که به‌وسیله حرارت باعث به حداقل رسیدن خونریزی می‌شود، انجام می‌دهد.

اکثر پزشکان برای انجام این عمل جراحی برش‌های منحنی شکلی را منطبق با انحنای طبیعی سینه ایجاد می‌کنند، که این امر امکان بهبودی بهتر را فراهم می‌کند. در حین جراحی، جراح تومور سرطانی را همراه با مقداری از بافت سالم اطراف آن برمی‌دارد.

همچنین ممکن است به‌منظور بررسی احتمال گسترش سرطان، نیاز به برداشتن یک تا سه عدد از غدد لنفاوی زیربغل وجود داشته باشد. این غدد لنفاوی از طریق یک برش کوچک ایجاد شده در زیر بغل برداشته شده و به‌منظور بررسی بیشتر به آزمایشگاه آسیب‌شناسی فرستاده می‌شوند.

گاهی اوقات نیز یک لوله لاستیکی به‌منظور تخلیه مایع اضافی موجود در فضای تومور برداشته شده، تعبیه می‌شود. در انتها جراح محل جراحی را بخیه زده و زخم را پانسمان می‌کند.

مراقبت‌های بعد از جراحی کیست سینه

پس از جراحی لامپکتومی، به اتاق ریکاوری منتقل خواهید شد. در این قسمت کارکنان بخش مربوطه، به طور مداوم ضربان قلب، فشارخون و دمای بدن شما را کنترل خواهند کرد. پس از این عمل، احتیاجی به بستری شبانه در بیمارستان وجود ندارد. تنها درصورتی‌که غدد لنفاوی برداشته شده باشند، این احتمال وجود دارد، که نیاز به یک شب بستری در بیمارستان داشته باشید.

مراقبت‌های پس از جراحی کیست سینه در منزل عبارت‌اند از:

مصرف داروی مسکن

ممکن است در اتاق ریکاوری به شما داروی مسکن تزریق شود. همچنین هنگام ترخیص از بیمارستان، به شما نسخه‌ای داده می‌شود که شامل داروهای مسکنی است که باید فورا آن‌ها را تهیه کرده و در صورت احساس درد، مصرف کنید.

مراقبت از پانسمان روی زخم موجود در محل برش

قبل از خروج از بیمارستان اطلاعات کافی در خصوص مراقبت از پانسمان روی زخم خود را کسب کنید. احتمالا جراح از شما می‌خواهد که برای جداکردن بانداژ، در زمان مشخصی به مطب مراجعه کنید.

مراقبت از لوله تخلیه

اگر لوله تخلیه‌ای در سینه یا زیر بغل شما قرار داده شده است، احتمالا پیش از خروج از بیمارستان از بدن شما خارج خواهد شد. اما گاهی اوقات باید تا اولین مراجعه به پزشک این لوله در بدن شما وجود داشته باشد. اگر با این لوله تخلیه راهی خانه شدید، باید روزی چند مرتبه مایع درون مخزن تخلیه را خالی کنید و حتما پیش از خروج از بیمارستان دستورالعمل مراقبت از لوله تخلیه را از پزشک خود بپرسید.

بخیه‌ها

اکثر جراحان از بخیه‌های جذبی به‌منظور بستن محل برش استفاده می‌کنند که خودبه‌خود می‌افتد و نیازی به جدا کردن آن‌ها نیست. اما اگر این‌گونه نباشد، در اولین مراجعه پس از جراحی، پزشک بخیه‌ها را جدا خواهد کرد.

تمرینات بازو

ممکن است پزشک به‌منظور جلوگیری از سفتی بازو و شانه در سمتی که لامپکتومی انجام داده‌اید، یک برنامه ورزشی روتین را به شما پیشنهاد دهد. معمولا باید از صبح بعد از جراحی، تمرینات را شروع کنید. اما در صورت وجود لوله تخلیه در بدن باید از انجام برخی از تمرینات اجتناب کنید. هرگونه سوالی در خصوص انجام تمرینات ورزشی را از پزشک خود بپرسید تا در انجام این برنامه نرمشی با مشکل مواجه نشوید.

تشخیص علائم عفونت

جراح شما باید توضیحات کافی را در مورد چگونگی تشخیص عفونت به شما بدهد تا در صورت مشاهده عفونت در محل برش فورا با مطب پزشک تماس بگیرید.

پیشگیری از کیست سینه

کیست‌ها معمولا در واکنش به هورمون‌های طبیعی زنانه ایجاد می‌شوند و هیچ راه شناخته شده‌ای برای پیشگیری از آن‌ها وجود ندارد. اما برخی مسائل مانند انجام روش درمانی جایگزینی هورمون (HRT) می‌تواند خطر ایجاد کیست‌های جدید را افزایش دهد.

ورزش کردن، تغذیه مناسب و گنجاندن سبزیجات در برنامه غذایی از ایجاد کیست در سینه پیشگیری می‌کند

اما به‌طورکلی با رعایت نکات زیر می‌توان احتمال بروز کیست سینه و همچنین مشکلات بعدی از جمله سرطان سینه را کاهش داد:

کنترل وزن

حفظ وزن در محدوده سلامتی یکی از مهم‌ترین اهداف بسیاری از افراد است. اضافه‌وزن می‌تواند خطر ایجاد کیست و همچنین سرطان سینه را افزایش دهد.

فعالیت بدنی

کاملا روشن است که ورزش برای حفظ سلامتی بسیار مفید است. زنانی که حداقل 30 دقیقه در روز فعالیت بدنی دارند، کمتر در معرض خطر مشکلات مربوط به سینه از جمله کیست و سرطان سینه قرار می‌گیرند. همچنین ورزش منظم یکی از بهترین راه‌ها به‌منظور کاهش وزن است.

مصرف میوه و سبزیجات

رعایت یک رژیم غذایی سالم می‌تواند خطر ابتلا به مشکلات مربوط به سینه را کاهش دهد. سعی کنید به‌صورت روزانه میوه و سبزیجات زیادی مصرف کنید و از مصرف غذاهای چرب خودداری کنید.

سیگار نکشید

به‌طورکلی سیگار عامل بسیاری از مشکلات سلامتی و همچنین 15 نوع سرطان در بدن است. در نتیجه ترک سیگار باعث کاهش خطرات مختلف از جمله کیست و سرطان سینه می‌شود.

پیشینه خانوادگی

طبق برخی تحقیقات، پیشینه خانوادگی نیز می‌تواند تا حدی در بروز کیست پستان تأثیرگذار باشد.

انجام منظم غربالگری

غربالگری منظم سینه از طریق ماموگرافی، امکان آگاهی زودهنگام از مشکلات و بیماری‌های مختلف مرتبط با سینه را افزایش می‌دهد و امکان درمان زودهنگام را فراهم می‌کند. انجام منظم خودآزمایی پستان نیز یکی از روش‌های مفید به‌منظور آگاهی از وجود کیست پستان است.

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

منابع:فرزانه پاشایی برداشت از درمانکده

mayoclinic

سندرم مخروط انتهایی چیست و چه علائمی دارد؟

سندروم مخروط انتهایی

مخروط انتهایی (به انگلیسی: Conus terminalis یاConus medullaris)، قسمت پایانی تنه طناب نخاعی بوده که به دلیل شکل مخروطی به این نام خوانده می‌شود.طناب نخاعی درسطح اولین (L1) یا دومین مهره کمری(L2) خاتمه می‌یابد. به مخروط انتهایی، مخروط نخاعی نیز گفته می‌شود. از برجستگی کمری به پایین، طناب نخاعی باریک شده وناحیه مخروط انتهایی که حاوی قطعات خاجی نخاع است، ایجاد می‌گرددقطعات خاجی (ساکرال) طناب نخاعی از S1 تا S5 نامگذاری می‌شوند

نشانگان مخروط انتهایی به (به انگلیسی: Conus medullaris syndrome) بیانگر مجموعه علایمی است که به علت آسیب انتهایی ترین قسمت تنه نخاع به نام مخروط انتهایی ایجاد می‌گردد. بخش پایانی تنه نخاع، حاوی قطعات خاجی (ساکرال) است

نخاع از قسمت پایینی بصل النخاع در سطح نخستین مهره گردنی بنام اطلس آغاز می‌شود و بین مهره اول و دوم کمری پایان می‌یابددر برخی از کتاب‌های کالبدشناسی اعصاب،

سطح قسمت مخروط انتهایی (بخش پایانی نخاع) نسبت به مهره‌های کمری، ممکن است تا حدی با یکدیگر تفاوت داشته باشند.در فرد بالغ، انتهای تحتانی نخاع در سطح مهره L۱

یا L۲ و گاهی حتی L۳ است .برخی از عواملی که ممکن است باعث ایجاد سندرم مخروط انتهایی گردند عبارتند از:

فتق دیسک بین مهره‌ای در سطح مهره اول و دوم کمری

آسیب‌های شریانی

ضایعه مهره‌ای در سطح مهره اول در آسیب مخروط انتهایی(Conus terminalis)بیمار ترکیبی از نمودهای مرکزی(علایم نورون حرکتی فوقانی) و محیطی (علایم نورون حرکتی تحتانی) را نشان می‌دهد که ممکن است تنها نشانه مرکزی، وجود علامت بابنسکی و نشانه‌های محیطی به صورت عدم رفلکس(آرفلکسی) و فلج شل پاها باشد به طور کلی، ضایعه در ناحیه مخروط انتهایی ممکن

است با علایم ذیل همرا باشد:

فلج مثانه و راست‌روده- مشکلات جنسی(ضعف و ناتوانی جنسی)- ضعف یا فلج حرکتی پاها

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

منبع: احمد رضا فلاح زاده متخصص طب توانبخشی

ارتباط گلسترل بالا با زانو درد و ناراحتی ساق پا

ارتباط کلسترول بالا با آسیب دیدگی و درد زانو، پا وتاندون آشیل

به نظر می رسد هرچیزی که برای قلب مضر باشد، برای تاندون (زردپی) ها نیز مضر است. کلسترول برای سلامتی ضروریست اما وجود بیش از حد آن در خون باعث بروز ناراحتی های قلب می شود. اکثر مردم می دانند که کلسترول بالا خطر ابتلا به بیماری های قلبی را افزایش می دهد. با این حال، آیا می دانستید که کلسترول و درد مچ پا و مشکلات تاندون پا نیز مرتبط هستند؟ با کمال تعجب، بالا بودن سطح کلسترول خون می تواند درد و آسیب دیدگی تاندون آشیل را تحریک کند.

آیا چربی خون باعث پا درد می شود؟

افرادی که کلسترول تام و یا سطح LDL بالایی دارند – نوع بدی از کلسترول – به احتمال زیاد به درد تاندون مبتلا می شوند و از آنجا که آشیل، بزرگترین تاندون بدن است و تمام وزن بدن را تحمل می کند، نسبت به سایرین آسیب پذیرتر است.

به نظر می رسد که تجمع کلسترول باعث ایجاد نوع خفیفی از التهاب مداوم می شود که با تاثیر بر تاندون ها، باعث ایجاد درد و حساسیت به ضربه می گردد.

افزایش کلسترول ممکن است مشکلاتی مانند تاندونیت آشیل، درد ساق پا و زانو ایجاد نماید، این اتفاق زمانی رخ می دهد که تاندون آشیل، ملتهب و تحریک شده باشد. علائم آن شامل موارد زیر است:

درد هنگام بالا رفتن از پله ها

درد در پاشنه پا بعد از فعالیت بدنی

تورم در پاشنه پا

ضعف در قسمت پایینی پا

ضعف تاندون در اثر بالا بودن کلسترول خون

علاوه بر ایجاد التهاب، سطح بالای کلسترول ممکن است ساختار تاندون ها را نیز تغییر دهد. محققان بر این باورند که رسوب کلسترول با ایجاد تغیرات ساختاری همراه است که سبب ضعف تاندون ها می گردد. در مطالعات انجام گرفته بر افرادی که کلسترول بالایی داشته اند، ناهنجاری های تاندونی مانند ضخامت غیرطبیعی آشیل مشاهده شد، در حالی که این اتفاق، در افرادی که سطح کلسترول طبیعی داشتند، رخ نداد.

درمان مشکلات تاندون آشیل

بسیار مهم است که در صورت مشاهده هرگونه علائم مربوط به پارگی تاندون آشیل، به یک متخصص پا و مچ پا مراجعه کنید. هدف از درمان، کاهش تحریک و استرسی ست که بر تاندون تاثیر می گذارد. پزشک متخصص، برای جلوگیری از تحریک بیشتر، ممکن است از شما بخواهد تا به طور موقت فعالیت بدنی خود را کاهش دهید. بالا بردن پا و مصرف داروهای ضد التهاب نیز می تواند به کاهش تورم و کنترل درد کمک کند.

کنترل سطح کلسترول

نگه داشتن سطح کلسترول در محدوده نرمال، از قلب و تاندون های شما محافظت می کند. اگر کلسترول خونتان بالا باشد، با تغییر سبک زندگی و مصرف برخی داروها می توانید مقدار آن را کنترل نمایید. میزان مطلوب کلسترول تام کمتر از ۲۰۰ mg/dl (میلی گرم بر دسی لیتر) و برای LDL کمتر از ۱۰۰ mg/dl است.

بدن شما نیز توعی کلسترول خوب به شکل HDL تولید می کند که بالا بودن سطح آن برایتان مفید است. میزان HDL 60 mg/dl یا بالاتر خطر ابتلا به بیماری های قلبی را کاهش می دهد.

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

درمان های خانگی ریزش مو

ریزش مو یکی از رایج ترین مشکلات افراد به­ ویژه خانم ­ها در سراسر دنیاست. ریزش مو باعث ضربه به سلامت جسمانی کسی نمی­ شود، اما باتوجه به نقشی که مو در زیبایی افراد دارد، اکثرا به دنبال راهی هستند تا جلوی ریزش موی خود را بگیرند و یا آن را جبران کنند.

عوامل موثر بر ریزش مو

ریزش مو به دلایل مختلفی مثل ژنتیک، بیماری­ ها، عوارض جانبی داروها و حتی آسیب ­های ناشی از دکلره، رنگ مو و کشیدن موها رخ می­ دهد. ریزش مو با الگوی مردانه یا زنانه (آلوپسی آندروژنیک) در مردان بالای پنجاه سال و در زنان یائسه و بالای چهل یا پنجاه سال رخ می­ دهد.

ریزش مو در زنان به­ صورت طاسی نبوده و به شکل نازک شدن موها است که سه نوع دارد و حتی ممکن است به­ صورت طبیعی رخ دهد. نوع اول شامل نازک شدن تعداد کمی از موهای اطراف سر. نوع دوم شبیه نوع اول بوده اما تعداد موهای نازک شده بیشتر است و فضای بیشتری از موهای سر درگیر هستند. در نوع سوم تمام موهای سر نازک می­ شوند.

عوامل اصلی ریزش مو شامل موارد زیر می شود :

• ژنتیک،
• بالا بودن هورمون آندروژن در مردان،
• سرطان،
• عوارض جانبی داروهای خاص،
• اختلالات تغذیه و کمبود مواد غذایی،
• تغییرات هورمونی حین بارداری یا یائسگی در زنان،
• درمان ­های خاص مثل شیمی درمانی،
• بیماری کرونا،
• بیماری­ های پوست سر مثل قارچ،
• اضطراب و مشکلات عصبی،
• بیماری­ های خودایمنی،
• تیروئید کم­کار یا پرکار،
• آلودگی هوا،
• بالا رفتن سنراهکارهای خانگی درمان ریزش موی شدید

معمولا افراد در مواجهه با ریزش موی شدید اول به دنبال درمان­ های خانگی هستند. چراکه این روش­ ها در دسترس و کم هزینه هستند. البته باید توجه کنید که راهکارهای خانگی به تنهایی کارساز نبوده و اگر شما مبتلا به بیماری خاصی هستید که ریزش مو را به همراه دارد، بهتر است اول آن بیماری را درمان کنید.

اگرچه درمان­ های خانگی ریزش مو عوارض خاصی ندارند اما بهتر است پیش از هر اقدامی به پزشک متخصص مراجعه کنید و خودسرانه درمان را آغاز نکنید. در ادامه به معرفی درمان­ های خانگی ریزش مو می ­پردازیم.

روغن­ های ارگانیک مثل روغن نارگیل

ماساژ روغن نارگیل روی پوست سر و موها باعث نرم شدن ساقه مو و از بین رفتن شکنندگی موها می ­شود. اسیدهای چرب موجود در روغن نارگیل مثل لوریک اسید، به داخل ساقه موها نفوذ کرده و فرایند تخریب پروتئین­ ها را کاهش می­ دهد. با توجه به جنس موهایتان ماساژ روغن نارگیل را در روتین نگهداری از موهای خود قرار دهید.

اگر موهایتان چرب است، پیش از استحمام و شب­ ها روغن نارگیل را به کف سر و ساقه موها ماساژ دهید. اگر موهای خشکی دارید، علاوه بر ماساژ روغن قبل از استحمام، بعد از استحمام نیز روغن نارگیل را به ساقه موهای خود زده و موهای خود را حالت دهید.

این روغن باعث کنترل چربی مو می­ شود. تاثیر دیگر روغن نارگیل کمک به سالم­ تر شدن فولیکول­ های مو و در نتیجه کاهش ریزش مو در اثر تقویت میکروبیوم پوست سر است.

التهاب ریه حساس، تشخیص و درمان آن

بیماری التهابی ریه حساس، تشخیص، درمان

ممکن است تصورش را هم نکنید که تنفس برخی از عوامل خارجی چه عوارضی مخربی می‌تواند داشته باشد، ولی برای برخی افراد، می‌تواند بیماری التهابی ریه حساس (Hypersensitivity Pneumonitis) را به همراه داشته باشد. این بیماری یک واکنش آلرژیک به ذرات و عوامل محرکی و حساسیت‌زایی است که در محیط اطراف ما وجود دارد و باعث ایجاد علائمی نظیر سرفه و تنگی نفس می‌شود. در صورتی که درمان در مراحل اولیه آغاز شود و از استنشاق عوامل آلرژی‌زا اجتناب شود، بیماری التهابی ریه حساس بهبود خواهد یافت و فرد می‌تواند به شرایط عادی برگردد. طیف متنوعی از عواملی وجود دارد که تنفس آنها می‌تواند باعث ایجاد بیماری التهابی ریه حساس شود. این عوامل شامل قارچ‌ها، کپک‌ها، باکتری‌ها، پروتئین‌ها و مواد شیمیایی می‌شود.

نمونه ای از قارچ یا کپک میکروسکوپی در محیط اطراف ما

در شرایط معمول، سیستم ایمنی بدن باعث ایجاد التهاباتی در کیسه‌های کوچک هوایی (Alveoli) در ریه‌ها شده تا به برطرف نمودن این عوامل کمک کند، اما می‌تواند انتقال اکسیژن به خون که از طریق جداره این کیسه‌ها صورت می‌پذیرد را دچار مشکل ‌کند.

تأثیر بیماری التهاب ریه حساس بر روی کیسه‌های هوایی

در بیشتر افراد این التهاب بعد از مدتی پایان می‌یابد. اما در برخی افراد که "بیش حساس" هستند و به دلایل مختلف این التهاب‌ها ادامه پیدا می‌کند، ریه‌ها همچنان ملتهب باقی می‌ماند که باعث ایجاد سه نوع بیماری التهابی ریه حساس می‌شود.

اگر فرد متوجه این موضوع شده و از استنشاق این عوامل اجتناب کند ریه‌ها می‌توانند سلامت خود را باز یابند و چنانچه به صورت مکرر این عوامل را تنفس کند، ریه‌ها می‌تواند ملتهب باقی مانده، جراحت برداشته (فیبروز ریوی) و بر اثر آن تنفس سخت گردد.

مشکل است که شمار افراد مبتلا به این بیماری را دانست زیرا بسیاری از این بیماران شناسایی نشده و برخی نیز با سایر بیماری‌های ریوی نظیر آسم اشتباه گرفته می‌شوند.

ذراتی که باعث ایجاد این مشکل می‌شوند

بیش از 300 نوع ماده مختلف که می‌تواند باعث ایجاد این مشکل ‌شوند شناسایی شده‌اند. این مواد می‌تواند در خانه، محل کار، یا در هر جای دیگری که معمولاً رفت و آمد دارید وجود داشته باشد. برخی از منابعی که این عوامل در آنها یافت می‌شوند عبارتند از:

• پوست بدن حیوانات
• قارچ‌های موجود در که در کولرها، دستگاه‌های تهویه و مرطوب‌کننده‌ هوا
• فضولات و پر پرندگان
• مواد غذایی کپک‌زده مانند پنیر، انگور، جو و ...
• سطوح فلزی آلوده
• گرد و خاک ناشی از بریدن چوب
• کپک‌هایی که در یونجه و علوفه‌ خشک مصرفی توسط حیوانات
• باکتری‌های موجود در بخار جکوزی و سونا آب گرم

نگهداری پرندگان در منزل می‌تواند باعث بروز بیماری التهاب ریه حساس شود

چه کسانی بیشتر در معرض ابتلا به بیماری التهابی ریه حساس هستند؟

عواملی نظیر سن، شغل و محیط کاری، سابقه‌ خانوادگی، برخی عادات ناسالم مثل مصرف دخانیات و جنسیت در افزایش خطر ابتلا به بیماری التهابی ریه حساس مؤثر هستند.

• سن: این بیماری در همه افراد با سنین مختلف مشاهده می‌شود، ولی تحقیقات نشان می‌دهد که بیشتر افراد مبتلا به این بیماری بین 50 تا 55 ساله هستند. این بیماری در کودکان هم شایع است.
• شغل: شغل‌هایی نظیر کشاورزی، دامداری، مرغداری، کارکنان شرکت‌های لبنی و نجاری باعث می‌شود تا این افراد بیشتر از سایرین در معرض عوامل خارجی و در نهایت ابتلا به بیماری التهابی ریه حساس قرار دارند. البته 85 تا 90 درصد شاغلین در این نوع فعالیت‌ها دچار این بیماری نمی‌شوند. نگهداری از پرندگان به عنوان حیوان خانگی می‌تواند فرد را در معرض ابتلا به این بیماری قرار دهد.
• سابقه خانوادگی: برخی از افراد به صورت ژنتیکی سیستم ایمنی حساس‌تری دارند، این افراد بعد از تماس با عوامل خارجی، بیشتر از سایرین به بیماری التهابی ریه حساس دچار خواهند شد.
• عادات ناسالم: گرچه استعمال سیگار، قلیان ویپ و ... خطر ابتلا به بیماری التهابی ریه حساس را افزایش نمی‌دهد، اما منجر به وخیم‌تر شدن بیماری التهابی ریه حساس مزمن خواهد شد و در ادامه مشکلات بیش‌تری را برای فرد به وجود خواهد آورد.
• جنسیت: این بیماری هم در زنان و هم در مردان مشاهده می‌گردد. با این وجود، نتایج تحقیقات حاکی از بالاتر بودن آمار زنان مبتلا به این بیماری نسبت به مردان است.

سیگار عامل مهمی در وخیمتر شدن بیماری است.

چطور می‌توان این بیماری را تشخیص داد؟

برای اینکه بفهمید به این بیماری مبتلا هستید یا نه، پزشک شما باید نسبت به ذراتی که با آنها تماس دارید آگاه شود. آنها ممکن است از شما در موارد زیر سؤال کنند:

• آیا در خانه پرنده دارید؟
• آیا از جکوزی یا سونا زیاد استفاده می‌کنید؟
• آیا خانه دچار نم‌زدگی است؟ یا از دستگاه‌های رطوبت‌ساز، بخاری یا تهویه مطبوع استفاده می‌کنید؟

پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند به پزشک شما در درمان بهتر کمک کند. علاوه شنیدن صدای ریه، سطح اکسیژن در خون بیمار نیز چک می‌شود. همچنین ممکن است نیاز باشد تا بیمار، آزمایش خون، عکس رادیولوژی ریه یا سی‌تی‌اسکن، تست عملکردی ریه (مانند اسپیرومتری) یا حتی نمونه‌برداری از مایع ریوی یا بافت ریه فرد مشکوک به بیماری گرفته ‌شود و تحت آزمایش قرار گیرد.

دستگاه اسپیرومتری یکی از وسایلی است که از آن برای تست عملکردی ریه استفاده می گردد

نشانه‌ها و انواع بیماری التهابی ریه حساس

بسته به اینکه چه مدت از شروع بیماری گذشته باشد و شدت علائم بیمار چه اندازه باشد سه نوع بیماری التهابی ریه حساس وجود دارد:

ریه حساس حاد

این نوع کوتاه‌مدت و شدید است. حسی شبیه این که آنفولانزا گرفته باشید و هنگامی رخ می‌دهد که در مجاورت آلودگی هوا و ذرات معلق زیادی قرار گرفته باشید. اگر مجدداً این ذرات را استنشاق نگردد علائم می‌تواند ظرف چند روز بهبود یابد ولی احتمالاً با تنفس مجدد این ذرات برگردد. این علائم شامل:

• سرفه
• تنگی نفس
• احساس سنگینی در قفسه سینه
• تب
• لرز
• تعریق
• خستگی

می‌باشد که می‌تواند از 12 ساعت تا چند روز به طول بینجامد.

ریه حساس نیمه حاد

چنانچه فرد در طول زمان با میزان کمتری از معرض آلودگی‌ها و عوامل خارجی باشد این حالت از بیماری رخ خواهد داد. علائم بیماری می‌تواند با تب شروع شود و بعد از آن فرد از تنگی نفس، خستگی و سرفه برای چند هفته یا چند ماه شکایت خواهد کرد. این نوع از بیماری التهابی ریه حساس به مرور زمان بدتر خواهد شد.

ریه حساس مزمن

این شکل از بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که فرد مدت زیادی به صورت مداوم در معرض میزان کمی از عوامل خارجی قرار دارد. علائمی که برای نوع حاد بیماری گفته شد به علاوه‌ کاهش وزن در نوع مزمن بیماری التهابی ریه حساس هم وجود دارد که به مرور زمان بدتر خواهد شد. این نوع از بیماری منجر به ایجاد زخم‌های دائمی در ریه خواهد شد.

درمان

مهمترین کاری که فرد مبتلا باید انجام دهد اجتناب از عواملی است که باعث ایجاد بیماری ریوی ریه حساس می‌گردد. اگر فرد به نوع مزمن آن دچار باشد، ممکن است به داروهای استروئیدی برای غلبه بر التهاب نیاز باشد. چنانچه فرد مشکل زیادی در تنفس داشته باشد، ممکن است استفاده از اکسیژن نیز ضروری گردد. برخی از افراد به صورت تمام وقت به اکسیژن نیاز خواهند داشت در حالی که بقیه ممکن است صرفاً در هنگام فعالیت فیزیکی یا خواب به آن نیاز داشته باشند.

زندگی با بیماری التهابی ریه حساس

کارهای زیادی برای زندگی سالمتر با وجود ابتلا به این بیماری وجود دارد.

• انجام به موقع واکسیناسیون، به خصوص واکسن آنفولانزا، به منظور پیشگیری از عفونت‌های ریوی
• انجام برخی ورزش‌ها که با نظر پزشک.
• ترک سیگار و سایر دخانیات نظیر قلیان، ویپ و ...
• رطوبت خانه را زیر 50 درصد نگاه دارید.
• هرگونه نشتی آب در خانه را بلافاصله تعمیر کنید. زیرا محیط مرطوب برای رشد قارچ‌ها و کپک‌ها بسیار مناسب است. فرش، موکت، کاغذ دیواری مرطوب و خیس را از محیط خانه خارج کنید.
• باکتری‌های آلرژی‌زا می‌تواند در آب راکد یا آب یافت شود. بنابر این هرگونه آب راکد را از خانه دور کنید.
• محصولات کشاورزی را به صورت خشک و تا حد ممکن دور از محل زندگی نگهداری کنید.

نگارش و گردآورنده: رضا رحیمی

منبع

https://www.webmd.com/lung/hypersensitivity-pneumonitis-overview

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/pneumonitis/symptoms-causes/syc-20352623